4 oktober 2026
blog 43
Jaren, echt jaren geleden, in de vorige eeuw, ging ik met mijn ouders, broer en zus naar een vakantie park in Ermelo. Midden jaren 60….
“De heuvels” heette dat park. Een heerlijk bosrijke omgeving. Een eldorado voor Haagsche binnenstadskinderen zonder tuin, en een stoepje van twee tegels breed voor de deur van ons huis.
Er stonden wel eens vrachtwagens van “Van Gent en Loos” voor onze portiek. Zo strak op de gevel dat onze moeder ons niet naar school kon brengen…opgesloten. De garage van van G en L zat schuin onder ons huis..enfin , dat bospark dus. Horsterweg 155 Ermelo.
Grappig, ons huidige huisje heeft ook nummer 155…..
Dennenbomen waar je van die plakkerige dingen van aan je handen kreeg. Zandpaadjes waar ik op de fiets van een jongetje op leerde fietsen, zelf had ik geen fiets, alleen mijn vader had zware soort van leger fiets….ik heb hem er nooit op zien rijden. Het ding stond later in ons andere huis, weg te kwijnen in de fietsenschuur in de tuin.
Er waren enorme schommels met hele lange kettingen waar je heel hoog mee kon! Ik leerde er de Vlaamsche gaai kennen, de merels, mussen en meesjes. Ik zag er voor het eerst dennenappels, waar ik nog steeds verliefd op ben, eikels en kastanjes. Mieren en ander kleine beestjes.
De huisjes heette “ ‘t Stuifzand” of “ op de Hoogt”, “ de Houtduif” of “Wielewaal” je kon er heerlijk dwalen. Na elke bocht weer een ander landschap.
Mijn vader had zo weinig vakantie dagen dat onze moeder er geregeld alleen zat met ons. En zelfs toen we geen auto hadden gingen we met de trein!!! Herfstvakantie en Pasen.
Bij de zandheuvel waren twee enorme wippen geplaatst. Van de loodzware dingen, beetje roestplekken door de groene dikke buis……met grote rubber banden als landingsplaats. Mijn zus, die natuurlijk groter en ook zwaarder was en ik wipten daar vaak. Ik vond het heerlijk. Je was dan ineens zo hoog! De hele wereld was van jou en je overzag alles. ( zou ik het daarvan hebben…die helikopter view? Of verwierf ik daar dan die competentie…?)
Nou die zus peperde mij dat op een goede, of kwade dag goed in…wat had ze een lol! En wat was ik enorm kwaad…..ze liet me niet meer dalen! Er bestaat een filmpje van. Ik zat krijsend op grote hoogte, wild schuddend met mijn benen om maar met alle kracht die in mij zat weer te kunnen dalen! En mijn vader maar filmen……..hij zal gerust na de paar minuten dure film tijd, ingegrepen hebben, of mijn zus kwam tot bezinning…ze weet dat denk ik zelf ook niet meer. Maar we kunnen ons allebei het moment nog levendig voor de geest halen en moeten er dan smakelijk om lachen. Mijn boosheid was snel over! Het vormt je, net als al die andere tegenslagen in het leven.
Het is zoeken de komende tijd.
Wat gaan de bloedverdunners doen. Wipt het effect zo omhoog dat er veel onderhuidse bloedingen zijn? Of zit er naast de wip een vangrail in de vorm van fietshelm en werkhandschoenen bij de dagbesteding?
Frank fietst nog maar heel af en toe. Juist dan is het risico op vallen hoger omdat je niet het fietsen verleerd maar wel je behendigheid kwijt raakt .
Zijn brein heeft een vertraagde reactiesnelheid, dat maakt het er ook niet eenvoudiger op.
Overmoedigheid is hem ook niet vreemd. Dat maakt het risico nog groter! Heel goed dat de oncoloog dat heeft benoemt.
Het is dus niet een Quick Fix alles klaar oplossing, die bloedverdunners. Maar een soort renovatie alternatief voor de trombose.
Die trombose kan door vanalles veroorzaakt worden. Het kan zijn dat de tumor in zijn buik tegen een vaatwand drukt waardoor er op die plek een stolsel ontstaat.
Het kan ook zijn dat het in zijn kuit is ontstaan, zoals bij zijn gevoel op die zondagmorgen in zijn kuit.
Ouderen lopen meer kans op trombose en kanker patiënten lopen nog meer risico. En tja, wij zijn ook geen 40 meer….het kan ook zijn dat het oedeem veroorzaakt wordt door de tumor in zijn buik die aan de lymfe klier vastzit. Het is koffiedik kijken. Niet alles is zichtbaar op de scans.
Lymfe oedeem veroorzaakt geen trombose , maar trombose kan wel lymfe oedeem veroorzaken.
Door de dexamethason is Franks huid dunner geworden. Dat had ook die grote, moeilijk te sluiten wond op zijn been tot gevolg.
Als je niet gewend bent om goed voor je huid/ lichaam te zorgen is dit dus extra lastig om mee om te gaan. Iets een gewoonte laten worden kost bij Frank heel veel aansturing.
Eerst maar zorgen dat hij nieuwe kousen gaat laten aanrukken. En in beweging blijven!
Hier om de hoek zit een medisch centrum waar ik zelf al 16 jaar elke 6 weken en later elke 2 weken kwam. Daar zit ook mijn kousen mevrouw. Wel bijzonder dat ik ze niet meer hoef te dragen dankzij de extra handgreep van de orthopeed. Die handgreep was echt letterlijk ! Bij het plaatsen van de knie prothese heeft hij al het bindweefsel bij het melanoom litteken boven de knie losgemaakt en waar kon weggehaald.
Het was voor mij een niet weg te denken gewoonte geworden om naar dat centrum te lopen voor de lymfedrainage.
We gaan het zien of we de wipwap in balans kunnen houden.
In ieder geval 6 maanden gebruiken en dan bekijken of de blauwe plekken etc de bijvangst waard zijn.
De andere uitslagen zijn geruststellend, de tumor groei is minimaal. Volgende controle weer over 3 maanden!
Groen licht dus voor mijn volgende knieprothese.
Helaas heeft de kliniek de start een maand verschoven. De start is dan de ballotage commissie van de anesthesie. Eerst door die mangel en dan op de wachtlijst. Ik had in mei al aangeven dat november voor ons goed zou uitkomen. Nu maar duimen dat ook gaat lukken.
Mocht het dan bij Franks volgend controle andere behandeling nodig zijn dan ben ik weer een beetje op de been….uhhh knie….en kan de zorg wipwap een beetje onder controle worden gehouden.
Er zijn gelukkig weer 3 maanden bij gekomen … de renovatie behoeft nog geen grote chemo ingreep en daar mogen we onze handen voor dichtknijpen…
Niet te hard anders moet er een koelpack aan te pas komen!
@Petra
Wil je op de hoogte blijven? schrijf je dan in!
…
[Bericht is afgebroken] Hele bericht bekijken
