Zimmer

Blog 36

Weer eens wat anders dan Simmern, de gemeente waar we jarenlang met onze Zweedse Beer op de camping stonden.  Ook wel gemeinde Habst genoemd de laatste jaren. Enfin. Zimmer heeft daar niets mee te maken, maar mijn brein associatie was er wel direct. Hier gaat het om Zimmer Biomet. De fabrikant die mijn nieuwe scharnier ontwikkelde en fabriceerde. Of wel…mijn knie prothese.  Die zit er inmiddels in. Het stond al maanden in de ongeplande planning. Eerst moesten de dementie onderzoeken van Frank afgerond zijn. 21 januari stond zodoende een maand met dikke cijfers in mijn agenda.  20 september vroeg ik al huishoudelijke hulp aan bij het wijkteam. 4 maanden geleden…..4 maanden!!! Na een keukentafel gesprek in november gebeurde er niets meer.  Eigenlijk ben ik inmiddels rood gekookt daarover,  maar omdat dat geen zin heeft blijf ik in het groen . Koken moesten we overigens wel…..14 dagen lang…maar dat betrof ons, met een bacterie besmette, kraanwater….!

Na een totale knieprothese operatie kan jezelf niets anders dan je eigen billen afvegen, je voortbewegen dmv krukken en met een hulpband je been in het bed of op een krukje leggen. Je been verplaatsen in het bed gaat niet. Het lijkt wel of de, van tevoren,  uitstekend getrainde bovenbeen spieren even op vakantie zijn…ze komen vast wel weer terug van de grote reis, maar nu dus even niet. De Polarsteps route staat uit, geen idee waar de spier nu is…. Je wordt geacht jezelf te redden in huis, met buren, de magnetron, elleboog krukken, je mobiel, een snoepdoos vol met vergif en inname schema. Oh ja, en een coolpack in de vriezer, wat je niet kan vasthouden als je op krukken loopt. Dat vliegt dan vanzelf van de keuken naar je stoel. De theedoek die er nog onder moet ook, die zakt langzaam uit het plafond als je haar nodig hebt. Er valt idealiter ook niets op de grond en sokken glijden vanzelf om je voeten. En dan heb je nog niets gegeten en gedronken of jezelf in de avond injecteerde met een anti trombose serum.  Enfin. Je begrijpt vast wel dat alles wat je onderneemt de energie vraagt van een marathon. Gelukkig gaat ademen wel vanzelf maar dat is het dan wel zo’n  beetje. 

In de Bergman kliniek in Naarden was het een uur of 28 goed toeven. Superlief verpleegkundig personeel. Prachtige ambiance, het leek wel een hotelkamer. Eén druk op het belletje voor hulp werd binnen een minuut gehonoreerd. Niets dan lof aan het adres van iedereen die daar een medische ingreep goed laat verlopen. Zelfs de avond maaltijd was sterren restaurant waardig! Ik was heerlijk een uur van de wereld terwijl de orthopeed met grof geschut, beitels zaag en boormachines, mijn compleet versleten onderdelen verving. En daarna begint het pas….

Onze oudste is momenteel between 2 woningen en nam haar intrek op ons zolder appartement. Zij is mijn taxi chauffeur en een diploma verpleegkundige zou haar,  naast haar dokters titel,  niet misstaan. Ze doet het met verve en is mij steeds een stap voor. Dat maakt dat ik echt los kan laten.  Ze denkt heel actief mee.  In de ochtend krijg ik heerlijke koffie op bed, inclusief een snoepdosis van het schema, vergezeld door de bontjas die even gezellig tegen mij aan kruipt.  Op zolder is ook haar kantoor, zodat ze zo nu en dan ook nog een beetje kan werken. Volgende week kan ze naar de notaris voor haar eigen onderkomen in Soesterberg. Ze is dus nu een soort vliegende keep. 

Frank doet ook het nodige.  Omdat het wijkteam zich aan alle kanten onzichtbaar maakt moest er een plan B komen. Frank is van uitstekende wil, maar kan het reilen en zeilen van het runnen van een huishouden niet overzien. Voor de kerst werd stap 1 al in werking gezet. Het laten bezorgen van de boodschappen. Die boodschappen moeten dan wel ook worden aangevinkt. Om dat aan te kunnen vinken moet je overzicht hebben van je menu planning. Dus dat moet je eerst maken! Daarna moet je in je voorraad kast gaan kijken en daarna pas gaan aanvinken. Er zijn dus heel veel mentale stappen te nemen voordat er iets eetbaars op je bord beland. Het lijkt allemaal peanuts. Maar voor een autisme brein met hersenkrimp is ook dat een Olympische opgave.  Dus werd er geoefend. Bij oefenen hoort vallen en opstaan. Vallen doet pijn, en dat gaat dan ook weer over…dat is wat het is.  Zijn dagritme schema werd aangepast. Eerder opstaan levert meer dag tijd op. Vooral als je in de ochtend op je best bent.  Schema’s werden door mij uitgewerkt, geprint en opgehangen. Dat ophangen was nogal een dingetje…want in een map in de boekenkast bleek niet te werken. Frustratie daarover gaat ook weer voorbij…. Onze keuken, toilet en badkamer zijn nu gedecoreerd met schema’s. Afvink lijstjes werken perfect als er ook een potlood in de buurt is. Dus ook daar werd ook een goede plek voor gevonden. Fysio, lymfe therapeut, huisarts, lymphastim leverancier…ze zijn allemaal voor mij aan het werk. Want een eerdere been operatie ( in 2010 werd er een slachtpartij aangericht op mijn bovenbeen vanwege het verwijderen van een zeer gevaarlijke melanoom) doet mij al 15 jaar lang, elke 6 weken de gang naar de lymfe therapeut maken.  De verwachting was dat ik forse lymfe problemen zou gaan krijgen. Die zijn er dus….nu nog even uitzoeken op welke manier ik de hele dag op een fijne stoel kan zitten zonder dat de lymfe afstroom gehinderd wordt. De peuten lieten er met mij, hun kennis over heen glijden …….Er moet een andere stoel komen! Na een zoektocht op de iPad, werd ook die gevonden. Er wordt een comfortabel huur exemplaar voor een maand of wat hier in de huiskamer gezet. Helemaal afgesteld op mijn mogelijk en onmogelijkheden.  Dat lijkt mij toch een stuk beter dan een bed in de woonkamer.

En dan gebeurt er nog van alles buiten je eigen huis en zorgen…. Een lieve vriend, het “vreemde kind” van mijn “kankervriendengroep” raadde mij de lymphastim een paar maanden geleden aan. Net als ik had hij problemen met zijn lymfe systeem. En net als hij ging ik dus op onderzoek uit. Je moet dan zelf goed gaan graven op het internet, want als de ziektekosten verzekering niet weet wat voor ding dat is,  dan kom je niet ver. Als dan blijkt dat het in de vergoedingen staat onder compressie therapie maar de persoon…ja persoon, geen chatbot…aan de telefoon werkelijk geen idee heeft wat je bedoelt dan wordt het een internet doolhof. Maar de aanhouder wint. Het proces is in gang. Als het nou maar niet in de gangen, net zoals bij het wijkteam,  ergens blijft hangen…. De lieve vriend heeft iedereen vorige week achter gelaten in deze aardse wereld.  Hij was een gigantisch voorbeeld in het tackelen van obstakels en doorzetten!  Dat doe ik dan dus ook maar!  Zijn hulp door de tip van de lymphastim overstijgt zo zijn aardse leven.

Dankjewel lief “vreemd kind”!

“Het is een vreemd kind”

@Petra

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in

Kerstblog

Blog 35

We waren weer eens in ons huisje beland. Niet zonder reden…..nooit zonder reden, en als er geen reden is dan verzin ik er eentje….  Heerlijk dat dat kan. Erg comfortabel als de boel eenmaal goed op temperatuur is gekomen. De cv thermostaat blijft op 10 graden staan als we er niet zijn. Als je dan, zoals deze keer, in de avond aankomt, dan is echt alles 10 graden. De bank, het bestek, de bedden…het duurt even voordat het  comfortabel is. Maar als het eenmaal zo is…heerlijk!

Stoov heeft daar een uitstekend hulpmiddel voor bedacht. In onze Zweedse beer was het natuurlijk nóg kouder in de winter omdat we daar de kachel niet aan konden laten. Dan waren de banken en het bed in de winter wel eens onder nul.  Die Stoov dingen brachten dan altijd uitkomst. Dus klagen doen we niet. Pure luxe! We ontdekten een nieuwe bezoeker. Naast de Vlaamse gaai, de grote bonte specht, de koolmezen, roodborstjes, pimpelmeesjes, boomklever en de eksters kwam een prachtige kuifmees smikkelen van de broodkruimels van de Lidl…..gewoon even gevraagd bij de broodsnijmachine!

Onze kleine kabouter werd 1 jaar! Wat een leeftijd. De hummel kruipt wigwaggelend door de de kamer. En al weer op een andere manier dan 3 weken geleden. Hij heeft er een sport van gemaakt om over de vensterbank te stappen! Hij klimt via een bankje en een Ikea kistje omhoog. Zich vasthoudend aan het glas van het raam! Zemen hoeft dus niet. Het is zijn real life tv. Want andere beeldschermen worden zorgvuldig bij hem weggehouden. Als ik er ben striets hij snel naar mijn linker pols. Want hij weet…als ik dat zwarte ovaaltje aanraak dan wordt het ineens blauw! 

En als ik naast mijn papa naar beneden duik en mijn hand tussen de bank en de leuning friemel, dan zit daar ook iets wat licht geeft. Echt hè…1 jaar oud….en dan al zo gefocust op de “moderne” technologie…ik las laatst een artikel over een gezin dat weer een gewone telefoon in gebruik had genomen. Hebben jullie die nog? Een vaste telefoon? Wij wel…maar niemand die daar op belt behalve mensen die geld van je willen hebben…Volgende keer maar een analoog horloge omdoen. Ik vergeet het steeds. Morfar, vader van moeder ( ik ben dan dus Farmor,) heeft nog een analoog horloge om en dat vindt hij ook erg interessant . Ekster kwaliteiten!  Kabouter stapt wat stappen door de kamer en keek van de ene visite naar de  anderen. Wat een drukte in zijn huisje!

Frank heeft onlangs een uitgebreid onderzoek in het VUMC gehad. Omdat het mentaal eigenlijk steeds slechter ging kon er wel eens iets anders aan hand zijn dan alleen de kanker en depressie. Hij vergat van alles, heeft geen overzicht of inzicht, moet nadenken over het formuleren van zinnen, gebruikt vaak te algemene woorden en ook de concrete aansturing lukt geregeld niet. De aansturing van praktische klussen, die iets meer vergen dan iets automatisch, moest nog directer dan alleen voorbespreken en inplannen. Ik moest naast de activiteit gaan staan om in de gaten te houden of het goed verliep. En dan niet omdat ik het uit mijzelf niet vertrouwde maar omdat keer op keer bleek dat Frank wat hij zei te begrijpen niet goed kon uitvoeren op het moment zelf. Dat leverde niet allen gevaarlijke situaties op in huis maar ook risicovolle situaties voor hem zelf. Elke  week samen plannen en reminders op de koelkast en een wisbordje ( soort mini whiteboard) op de eettafel zijn ook niet altijd genoeg.  Frank geeft alleen berichtgeving als er naar gevraagd wordt. Uit hem zelf komt er erg weinig. Hij begint berichtgeving ergens in het midden waardoor ik de context van het geheel niet kan vinden. Dan volgt er een ingewikkeld gesprek om die context te achterhalen. 

Door Franks autisme heeft hij niet in de gaten dat informatie ook van belang is voor de ander. Hij weet het, denkt na over een oplossing maar vergeet dan dat hij in actie moet komen of hulp moet vragen omdat het allemaal niet vanzelf gaat . En als hij wel in actie komt vergeet hij dat terug te koppelen aan mij. Heel ingewikkeld allemaal en dat geeft veel communicatie problemen.  Frank wil, net als ieder ander van waarde zijn, maar hoe doe je dat dan  ???

Een hersen onderzoek was dus wel op zijn plaats.  Zijn hoofd en brein functioneren is op alle mogelijke manieren helemaal doorgelicht voor zover de dames en heren artsen én de nodige scan apparaten dat kunnen tegenwoordig.  Daar is wel wat op te zien. Een deel van het hersen geheugen laat minder volume zien dan normaal is. Dat betekent dat ook het functioneren daarvan niet is wat je aan de buitenkant zou verwachten. En ook niet wat Frank zelf verwacht! En daar zit dan het kringetje waar je in rond blijft draaien. Wel willen maar niet kunnen. Wel vinden dat je het kan of moet kunnen maar echt niet kunnen en dat ook niet herkennen, erkennen en aanvoelen. 

De begeleiding daarop door psychiaters, psychologen en  de coach was tot nu toe weinig effectief. Autisme draagt fors bij aan het niet goed kunnen toepassen van de gegeven adviezen en accepteren van de situatie zoals die is.  Verandering van medicatie zou mogelijk kunnen helpen. Zou mogelijk… Dat is weer een traject apart. En dat is nu mijn eigen knie operatie op het programma staat, niet uit te voeren in de praktijk. Want ik sta daar dan elke dag letterlijk naast, terwijl er in de revalidatie periode iemand naast mij moet staan. En dan moeten die andere medicatie ook nog passen bij de kanker medicatie….

Uit het onderzoek kwamen nog wat andere afwijkende bloedwaarden.  Die worden onderzocht en gemonitord door de huisarts. Wij weten ook: elk onderzoekslab geeft andere metingen. De boel ligt inmiddels op diverse onderzoekstafels.

We gaan het zien…

Wij wensen jullie allemaal hele fijne en mooie kerstdagen en een mooi 2026 vol vrede in de wereld!

@Petra

Verhuizen 2

blog 34

oktober 2025

Er lijkt niet zoveel te gebeuren, althans niet op  medisch gebied mbt Frank. Er is wel weer “verhuisd”. Deze keer van de bank naar dagbesteding bij LiZ. Frank gaat er 2x per week naar toe. Hij wordt opgehaald en weer thuis gebracht. Want 2 x per dag een half uur fietsen lijkt leuk, maar door zeer druk verkeer, weer en wind en na een volle dag is dat wel te veel van het “goede”.

Het kostte uiteraard het nodige gedoe. Want de WMO indicatie was er vlot, de dames van het wijkteam hadden snel door wat er nodig was.  Alleen de coach werkte niet echt mee. En hij was de aangewezen persoon om het verder te regelen. Coaches ontlasten dan de partner en gaan als het goed is naast de cliënt staan en worden geacht goed mee te denken. 

Helaas…Coach vond, na wat onderzoek op een lijst met opties en in een vacature bak, dat Frank het beste vrijwilligers werk kon gaan doen in een klus team. Mijn mond zakte er heel wijd van open! Want in het keukentafel gesprek met de dames van het wijkteam had ik aangegeven dat er in en rondom het huis zo door de maanden heen best wel aardig wat klusjes zijn die Frank normaal gesproken doet en waar ik mogelijk in de toekomst hulp bij nodig heb. de Dames hadden aangegeven dat ik dan via hen een klusteam kon in schakelen…..😵‍💫🙈😮‍💨

Maatschappelijk betrokken zijn heette de optie in dit geval en Frank kon dat allemaal nog best, aldus de coach. Ik vond dat een erg slecht idee. Want dat zou, na enig ontrafelen van het vrijwilligers geheel, betekenen dat Frank elke keer in een ander huishouden een klus zou doen onder steeds wisselende omstandigheden. Als je wil dat je hoofd supersnel overvol raakt is het wèl een goed idee, maar dit is niet waar Frank behoefte aan heeft. Hij heeft veel behoefte aan structuur en voorspelbaarheid met steeds dezelfde begeleiding op liefst steeds dezelfde plek. Een plek waar hij zelf welkom wordt geheten ipv dat hij mensen welkom heet, (gastheer zijn op een locatie x of y) want dat was ook een optie ipv klussen, volgens de coach. Maatschappelijk betrokken zijn…die tijd is wel voorbij…

Mij leek een plek waar je fijn bezig kan zijn, maar waar je ook even tot rust kan komen en een voorspelbare, herkenbare omgeving waar weinig verassingen zijn en waar je lekker mag landen, heel erg fijn. Een plek waar er echt oog is voor jou en niet zozeer naar het resultaat van je activiteit. Als er voldoende aansturing is en er is rust, dan komt de productiviteit vanzelf. Een plek waar je ook nog een middag dutje mag doen in alle rust.

Frank zelf kon zich niet voorstellen wat de dagbesteding dan voor hem zou kunnen betekenen en vond de bank eigenlijk ook wel een goede plek. Onze bontjas was het daar geheel mee eens, want die ligt erg graag bij Frank op schoot.

Om Frank een beetje te activeren was er eerder al van alles geprobeerd. Er met een bepaalde regelmaat op uit gaan, een fietstochtje maken of een museum bezoeken. Dat moest dan wel georganiseerd worden en dat lukt hem niet goed meer. In het algemeen denk je dan dat zoiets fijn is. Maar als je doodmoe wordt van het bedenken en organiseren alleen al, dan is dat niet een goede activiteit en moet je iets anders gaan zoeken. Onder begeleiding van mij kwam er niet genoeg gelegenheid om wat gepaster actief te worden.

Wat vorig jaar nog wel ging, kostte steeds meer moeite en dan gebeurde het dus niet meer. Vandaar deze oplossing om passiviteit te voorkomen.  Coach had een half jaar geleden mij al op deze bepaalde dagbesteding organisatie gewezen. Toen vond ik dat nog niet aan de orde, maar nu wel en dus ging ik maar zelf op de website van die organisatie graven. 

Coach bleek, toen het puntje een half jaar later bij het paaltje kwam, een totaal ander beeld van de, door mij ( en hem) beoogde, dagbesteding plek te hebben, dan wat er op de website stond en dat moesten we, en vooral ik, toch echt begrijpen!! Het leek wel de omgekeerde wereld, want juist de coach had mij vorig jaar dus op dit spoor gebracht, dat was ie zeker vergeten of zo….en hij schatte het werkelijke functioneren van Frank totaal anders in dan ik !  

Alsof de dagbesteding organisatie iets totaal anders op haar website zou zetten dan wat werkelijkheid het geval zou zijn. Dat doen organisaties met een winstoogmerk die veel troep willen verkopen volgens mij voortdurend, maar ik had een heel ander beeld van het geheel, wat idd gewoon bleek te kloppen. Coach ging maar eens even opnieuw lezen….na een pittig gesprek met mij, bleken de oren ineens een stuk schoner… Dit soort onaangename acties en reacties hielden mij weer een maand of 5 van de straat.  Aan bezigheden geen gebrek in mijn agenda, maar dit kon ik missen als kiespijn. Dan maar zelf op onderzoek uit gaan. Het bleek een uitstekende plek voor Frank te zijn. Coach liet het echt op alle fronten afweten. 

De organisatie “LiZ” die uiteindelijk passend bleek, bevindt zich aan de buitenrand van onze stad. Heeft letterlijk volop land in zicht. Er is een theehuis en een grote kwekerij.  Op de woensdag staat Frank er in de keuken en bakt van alles voor het theehuis waar de buurt gebruik van maakt . En op vrijdag werkt hij er in de tuin. Waar ook de buurt de vruchten van “plukt”. Het is wel helemaal aan de ander kant van de stad, vandaar het vervoer. 

En het doel? Ontlasten van de thuissituatie, en activatie van potentieel onder begeleiding. De begeleiding bestaat uit directe aansturing en maatschappelijk nuttige arbeid met voldoening. So far so good. 

Er wordt ook door jongste zoon verhuisd . De kersverse verhuurder die eerst zelf in het pand woonde bleek erg goed in staat de nodige verwarring te scheppen. Er was veel onduidelijk mbt het huurcontract en de planning van haar eigen verhuizing. Dat strooide wat roet in de zomerplannen.  Het gaf bij zoon een hoge acceptatie en tolerantie leercurve. Zoon bleek zeer competent om te kunnen gaan met deze tegenslagen. Het bleek nog lang niet alles! Ernstige schimmelvorming in de betonnen vloeren van woon en slaapkamer en loslatend stucwerk in het plafond. Dat zie je dan pas als je de oude vloer eruit haalt en het plafond een andere kleur gaat geven. De stukken stuc vielen naar beneden. Niet echt de bedoeling van opknappen!

De badkamer, die tussen de woon en slaapkamer ligt, bleek in een soort permanente regendouche veranderd te zijn toen de eigenaar er nog woonde. Dat plafond is opgeknapt. Maar er is dus ook schade aan de naastliggende kamers. Er was echt wel iets ernstig aan de hand eer je dat als beneden buur merkt!  Dat wordt vervolgschade verzekerings werk en dus stokt het plafond schilderen halverwege de kamers….het ziet er nu wat creatief uit …half bewolkt…zoiets,  maar dan groen. 

En tot overmaat van misère ging ook nog de vloerleverancier failliet. Ook niet echt een geplande actie.  De keukenvernieuwer die we in de arm namen leverde een keurig offerte, die hopelijk snel en zonder problemen  kan worden uitgevoerd. Dat kan gelukkig als je er al in woont. Dat scheelt weer.  De eigenaar liet op ons verzoek de elektra al aanpassen en bracht een inductie kookplaat aan. Als je goed samen werkt dan komt er veel voor elkaar. Maar klaar is het allerminst.

Al met al een verhuizing met de nodige heuvels. Zoon moet echter wel uit ons huis waar hij 10 jaar op onze zolder woonde in zijn eigen appartement met keuken en gedeeld sanitair.

Al anderhalf jaar wordt door mij de fysio bezocht vanwege ernstige kuit- en knie pijn. Na diverse klachten te hebben opgelost was er een soort van status quo. Er kwam geen verbetering meer.  De orthopeed werd geraadpleegd. Diverse röntgenapparatuur werd ingezet en de aap kwam definitief uit de mouw. Geen houden meer aan de knie slijtage.  7 jaar lang heb ik dit moment buiten beeld kunnen houden door ACP injecties 2 x per jaar. Maar helaas, de laatste keer heeft het niet meer geholpen. Verbrijzelde knieschijf, scheuren in de meniscus en totaal bot op bot in het knie gewricht. ( Bij twee knieën !). Dagelijks veel pijn en belemmering van activiteiten. 

Dus: er komen forse operaties aan. Die operatie zal vast goed gaan maar de revalidatietijd is geen sinecure. Vandaar de gewenste lege zolder. Dan kan oudste af en toe inspringen in de zorg. Ons huis ligt op de route naar haar werk. Ze woont nu nog in Wageningen maar het werk is in Utrecht. Er is door haar een appartement gekocht in Soesterberg maar dat is pas per 1 februari beschikbaar. Als jongste eruit is dan kan oudste af en toe haar intrek nemen in ons extra paleis op hoogte, waar ze ook haar eigen faciliteiten onder bereik heeft en hier kan helpen met wat hand en span diensten in huis en tuin. 

Soort van win win situatie zeg maar. 

Als nu ook nog het wijkteam een indicatie afgeeft voor huishoudelijke hulp, dan is het helemaal fijn. Maar voorlopig lijkt het erop dat daar nog stevig over gesproken moet worden. Want de partner kan natuurlijk ook nog van alles in het huishouden doen. Ze zijn even vergeten het dossier te lezen…denk ik…

Er wordt dus een heleboel verhuisd hier. Van de bank naar een theehuis met keuken en kwekerij, van de zolder naar een appartement, van een gedeeld huis naar de zolder in het ouderlijk huis af en toe, en van een huis naar een ziekenhuis, een Zorghotel en weer terug naar huis. 

Vervelen hoeven we ons dus niet voorlopig. 

@Petra

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je in!

Bontjas op z’n best
tja, wat er onder zat was nog erger!

Plaszakkengate

blog 33 juli 2025

We zijn weer in het AVL. Dit keer voor bloedprikken, ct en botscan. In de parkeer garage was het al een oefening in geduld . Ik weet daar aardig de weg. rijd bijna fluitend de hellingbanen op. Meteen maar helemaal omhoog want het wordt elk jaar voller daar. Nu was de verste helling baan afgesloten . Frank liet ik maar uitstappen want ik zag de “wekomentelaat” bui al hangen. File rijden op de andere hellingbaan. Weer een ervaring rijker denk ik dan maar. 

Eenmaal ìn het AVL ging ik maar aan het werk. De jaar bestelling voor school in orde maken. Zo maakte ik er al eens kerstkaarten, schoolrapporten en teksten voor de oudergesprekken Eén kleutergroep collega heeft het nut van plak figuurtjes ontdekt dus er waren heel wat aan bestelnummers in te voeren. Frank was al bloed wezen prikken en vond mijn bestelbureau snel. Zo fijn die werkplekken daar als je er een uur of 5 moet doorbrengen!

We dronken koffie en Frank ging weer op pad voor het aanbrengen van het infuus voor de scan.

Het duurde wel lang….errug lang…langer dan normaal.

En daar stond ineens verpleegkundige nr 1  aan mijn mobiele bureau. Of ik de vrouw was van… Frank was flauw gevallen en nu in een rust kamer.  Het mobiele bureau werd gesloten wegens privé omstandigheden… 

Verpleegkundige 1 leidde mij naar kamer 7. Daar zat/ lag Frank. Het infuus inbrengen was pijnlijk geweest. Ik werd overgedragen naar verpleegkundige 2. Even bijkomen en doordrinken want dat moet voor de scan. Hij had bouillon gekregen.  VPK 2 suggereerde limonade en ging dat halen . We konden rustig in de rust kamer blijven….. na een half uur liet ik Frank rechtop zitten. 

Maar het lichte gevoel bleef. VPK 2 kwam weer even kijken en we kregen instructies voor “hoe” en “als” . Het benodigde CT scan water werd met kleine porties op gedronken. De licht in het hoofd toestand bleef aanhouden.  Een uurtje  later toch maar op het oranje knopje gedrukt want op deze manier zag ik me niet met Frank naar de CT scan lopen. VPK 2 ging overleggen met een arts . VPK 3 kwam melden dat de CT gewoon door kon gaan. VPK 4 loodste ons door de achter gangen van de afdeling Beeldvorming.  Iedereen die betrokken was bleek al op de hoogte. Een assistent kwam de rolstoel met inhoud halen . 

Tijd voor een kopje koffie.

Frank kwam met rolstoel weer terug. Het infuus was eruit. Dat helpt misschien. VPK 5 bracht ons terug naar rust kamer 7.  Ondertussen  moest natuurlijk al dat water met het mogelijke contrast vloeistof weer geloosd worden. en Frank bezocht onder toeziend oog, achter de gesloten deur de toilet. VPK 5 zag VPK 4 zoeken naar de meneer in de rolstoel . En zo stond ik medehoorder te zijn van de plaszakken gate. 

Geen idee of het alleen het AVL betreft maar men heeft bedacht dat patiënten die infuus rommel weer uit moeten plassen, dit mogelijk moeten gaan doen in plaszakken. Van die dingen waar dan d.m.v. een gel de “verontreinigde” contrastrijke urine wordt opgevangen en vervolgens bij het verbrandingsvuilnis kan worden weggegooid. De patiënt en zijn of haar naaste loopt dan met zakken van ongeveer 500 gram door het ziekenhuis te sjouwen tot de dichtstbijzijnde bak… of tot bij de supermarkt, waar in sommige gemeenten speciale containers staan voor luiers en incontinentie materiaal… zoiets???

Want dat zou beter zijn voor het milieu…Welk milieu dan? Want die zakken moeten ook geproduceerd en hoe vervuilend is dat dan ? 

En patiënten die chemo hebben ondergaan en thuis een toilet echt privé moeten gebruiken en twee x moeten doorspoelen met de deksel dicht dan???? En àl die medicatie resten in de urine die Frank al 17 jaar uit plast dan? Of alle medicatie resten in alle andere menselijke urine op de wereld ???? Ik denk dat ik een andere oplossing echt stukken beter zou vinden. Net als al dat scheiden van het afval bij alle huishoudens , wat bewezen niet goed werkt… om de burger bewust te maken… waarvan? Er is nog veel te ontwikkelen bij de waterzuivering en de verpakkingsindustrie.  Bij de afval verwerking weten ze dat allang. Nu de gemeenten die nog niet terug zijn naar “af” nog…

Verder ging het met Frank wel weer goed uiteindelijk. Ná de hulp van VPK 6 met tomatensoep, een bed met warme deken waar Frank echt in kon slapen . In de zgn. Comfort ruimte. Ergens in de catacomben van het AVL. We komen hier al zooó lang , maar dit hadden wij nog niet ontdekt.

Heel fijn ziekenhuis dat AVL. we werden geen seconde aan ons lot overgelaten! Zorgzaam tot op je ziel .

@Petra

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in!

Verhuizen

Blog 32

Het had heel wat voeten in de aarde, verhuizen van de caravan naar ons nieuwe en ruimere onderkomen. Meubilair was er, op de bedden na, immers niet en al ons meubilair zat schroefvast in de Polar. Gelukkig is daar de site met een grote krullerige P om ideeën op te doen en de reclames te negeren en een grote blauwe kubus die op diverse plekken in het land praktisch naast de snelweg staat. Een digitale markt waar je van alles op de kop kunt tikken bleek ook heel handig. Je vult er zo in, of je het in Amersfoort of in Assen wil ophalen, dus ver weg was het nooit. Nog ruim voordat we de sleutel in ontvangst namen draaide mijn hoofd al overuren. Want ja, als het dan leeg is, hoe wil je het dan ingericht hebben? Wat kon er allemaal mee uit de caravan en wat wilde ik vervangen. Bleven we van de Mepal borden eten of gaan we voor een meer breekbare versie. Om het gewicht hoefden we dat niet meer te laten. Wat hebben we nog in huis wat we eigenlijk niet gebruiken en is dat dan geschikt? Gaan we de Bosuil ook nog verhuren? En wat moet er dan in staan? Wat moet er met de eerste rit echt mee, en wat met de tweede rit? Gaan we er direct slapen? Wat moet er dan mee uit de caravan, zodat je kan poepen, piesen, eten en slapen? Frank werd er bijna duizelig van, of wanhopig. Geen nood…ik had alles goed georganiseerd en droeg hem op uitsluitend te doen wat ik vroeg, dan zou het rimpelloos verlopen. In de laatste caravan nacht heeft de Zweedse Witte Beer zich nog van zijn beste kant laten zien…het vroor buiten 8 graden! De kachel deed het nog uitstekend! We kregen bij de sleutel ook een boeket bloemen……let wel, het huisje was leeg…..uhhhh, heb je dan een vaas??? Tuurlijk! Want als je de Quick shaker van Tupperware al bij je hebt, dan is dat gewoon de vaas! En een tafel en klapstoelen en de rest van de benodigde huisraad uit de caravan. Het stond er snel in. Onze Zweedse vierwieler zat keer op keer tot aan de nok toe vol.

Lijstjes lijstjes— Lange Lijsjes!

Van mijn moeder erfde ik een 100 jaar oud servies. Het werd decennia lang zorgvuldig, elk jaar, uit de al even oude eikenhouten buffetkast gehaald en in een zacht sopje gepoedeld. Ik gebruikte het al een aantal jaren op verjaardagen in de tuin, en daarna hup in de vaatwasser. De lange Lijzen verslikte zich bij zoveel reinheid maar behielden keurig hun kleur en vorm! Nog nooit zo schoon geweest dat servies! Bijpassend blauw bestek van de Luxemburgse firma had ik ook nog. Verjaardagen met een heleboel bezoek vieren we hier niet meer, dus stond de boel, overbodig, in de kast weggewerkt, te wachten op een mooie bestemming. Van mijn schoonmoeder erfde ik er nog wat bordjes van hetzelfde servies bij dus het was ruim voldoende. Maar ja wat moet een mens vervolgens met 3 grote antieke botervloten en een melkkan? En dan ook nog van een formaat wat tegenwoordig zelfs niet meer in de huidige keukenkastjes of laden past! Ahhh dacht mijn brein, handig voor de chocolaatjes bij de koffie en wat takjes uit het bos in de melkkan als vaas! Past er prima in!

Enfin, er werd heel wat uitgezocht, besteld, versleept, opgeruimd en verkocht. En bellen….want mag die vrachtwagen van die blauwe kubus wel het terrein bij de huisjes op? Dat mocht…en toen op het moment suprême weer niet…en toen na doorvragen gelukkig toch wel. Frank handelde het na mijn telefonisch aansturen keurig af. Als je middenin de supermarkt staat wordt je rug ineens een waterglijbaan als dat gebeurt.

De Bosuil veranderde een week na de sleutelontvangst in een ruimte vol met karton, schroeven, handleidingen, poten, kussens, en meubilair onderdelen. Nummer 3 zou helpen maar kwam niet omdat ze ziek was. Nummer 2 kwam flux uit Groningen om zijn vader te helpen met het in elkaar zetten van de nieuwe bank. Door al dat karton kon je het ding niet eens meer zien! De grote vraag rees: waar laten we al dat bruine spul? Ik begon maar met alles zo klein te snijden dat het in die grote tassen van die blauwe kubus paste en we het in de papier container van het park, door een gleuf konden laten glijden. Het ding was gelukkig net geleegd. Ik heb nog nooit zoveel stukken karton bij elkaar gezien!

De huisraad van de caravan vond snel zijn weg in de keuken van de Bosuil en ik kwam tot de conclusie dat er wel heel erg veel in die Zweeds beer paste maar niet in de keuken van het huisje!!!! De echte kampeerspullen gingen weer mee naar Amersfoort, daar kunnen we andere mensen blij mee maken. En dan de beer, die werd liefdevol door onze redder in caravan nood verwijderd en ontmanteld voor de onderdelen. Dag Doro2@, dankjewel voor vele kilometers, dagen, nachten, weken, maanden en jaren caravan genot!

We zijn inmiddels wat maanden verder. De Bosuil bevalt uitstekend. Onze klein kabouter kon er rustig slapen toen bij zijn beneden buren in Groningen de sloophamer de keuken werd verwijderd, zijn moeder kon er even werken en zijn vader met zijn oma even wandelen. Meneer keek zijn ogen uit naar de takken van de bomen die afstaken tegen de stralend blauwe lente lucht. De kinderwagen past tussen de twee bedden in de tweede slaapkamer waar ook zijn papa en mama kunnen slapen.

Ik was er al een poosje alleen, Frank ook, samen ook. En dan word je geappt, wanneer je weer in de buurt bent en of je kan oppassen…natuurlijk kan dat!

Wat een rijkdom!!

@Petra

De Bosuil

blog 31, maart 2025

50 jaar lang kwamen we in Luxemburg, al 50 jaar hoorden we daar in de nacht of vroege ochtend het roepen van verschillende bosuilen. Ze riepen naar elkaar, “hier ben ik”! Als stadsmeisje geboren in de Schilderswijk van Den Haag en vervolgens opgroeiend in het Statenkwartier van die zelfde stad was dat een bijzonder geluid en dat bleef het 50 jaar lang. “Ik hoorde de uil” , zeiden we tegen elkaar….Ik kan me niet herinneren dat ik dat geluid ooit ergens anders heb gehoord. Ik woon al langer niet in Den Haag dan dat ik er wel heb gewoond, maar nergens anders liet de bosuil merken dat hij aanwezig was. Op de allerlaatste ochtend daar (september 2024) was ik, zoals altijd, erg vroeg wakker en ik zat op de bank van de Witte Beer de krant te lezen op de iPad. Even daarvoor had ik “de” uil horen roepen toen ik even naar de toilet wandelde. Ik dacht nog…goh , wat fijn, hij is er nog…en tegelijk…dag uil, dankjewel….

Na een half uurtje “krant” brak een enorm uilen geroep uit, het bleef maar doorgaan en ik MOEST naar buiten. Ik stond op mijn bloten voeten op het natte gras, in het half donker in mijn ochtendjas voor de caravan. Links en rechts voor mij, in de bomen die daar staan op het talud van de camping, riepen twee uilen om het hardst. Achter mij in het bos gaven twee uilen antwoord. Het bleef maar aanhouden, dat geroep. De uilen in de bomen voor mij vlogen kruiselings over mijn hoofd naar het bos en terug. Een paar keer achter elkaar. Het geroep was enorm. Het ruisen van hun vleugels ook. Het was een zeer indrukwekkend gebeuren. De uilen namen afscheid van mij! Het was goed zo…tijd om te gaan! Het was alsof ze hun toestemming gaven… Nu weet ik dat meestal alleen mannetjes uilen zo roepen, maar het leken net mijn vader en mijn moeder die er afscheid namen van mij daar en een paar keer heen en weer vlogen over mijn hoofd en de caravan. De uilen in het bos waren dan mijn broer en ik. Zo symbolisch! Mijn broer hielp mij die ochtend met het keren en aankoppelen van de Witte Beer. Ook hij zou een paar weken later voorgoed vertrekken met zijn vrouw, zoon en caravan.

In Zeegse waar we twee weken later onze plek innamen hoorde ik ook de uil…alsof ie was meegegaan.

Zoals al eerder geschreven is de Witte Beer aan het einde van zijn latijn. Wat nu? Andere caravan kopen? Wat is er voor gelijkwaardigs op de markt? Het caravan merk Polar wordt sporadisch verkocht in Nederland dus ook op de tweede hands markt is het zoeken naar een speld in een hooiberg en dan heb ik het nog niet eens over een gewenste indeling. Ook tweedehands is het een dure onderneming. En je moet gasflessen blijven wisselen, water halen, wc legen enz.

Zus heeft al een paar jaar een vaster onderkomen in een andere provincie van ons land en ik kon met haar ervaringen uitwisselen. Je kan iets laten bouwen naar je zin en dan op zoek gaan naar een kavel. De plek…tja… dat is nog belangrijker dan het onderkomen zelf. Toeristisch Drenthe heeft een keur aan mogelijkheden. De speurtocht begon op internet, vervolgens ging ik reviews lezen en als iets me aanstond dan reed ik er heen om het eerst met eigen ogen te gaan bekijken. Als dat dan iets leek ging ik op zoek naar bestemmingsplannen, klachten en kranten artikelen. Want een kat in de zak….daar had ik geen zin in. De wildste verhalen doen de ronde over parken die op sterven na dood zijn, permanente bewoning, parken die in arbeiders migranten centra veranderen, ( hou me ten goed, deze mensen moeten ook ergens slapen…) parken waar je ineens je boeltje moet weghalen omdat het verkocht blijkt en parken waar beheerders ineens de benen nemen. Nou dat hebben we de afgelopen 10 jaar in Luxemburg ook vaak meegemaakt dus dat wilde ik absoluut voorkomen.

Op de caravan tafel lag een wirwar aan blaadjes en ik croste heel Drenthe door. Soms was er een kavel waar nu nog bomen op stonden. Je moet dan echt wel door het geheel heen kunnen kijken wil je je een beetje een voorstelling kunnen maken van “hoe het zou kunnen worden”….over een paar jaar…wilde ik dat? Is dat haalbaar met een almaar zieker wordende man? Hoeveel kilometer is het van huis? Hoe lang doe je daar over? Kan hij dat nog rijden? Hoeveel kilometer is het naar Groningen? En hoe lang doe je dáár dan over? Van dorp naar dorp duurt beslist langer dan over de snelweg! Het werd een heel gepuzzel. Na een park of 10, met soms echt hele trieste plekjes, vond ik een parel in Assen. Beschikbare kavels her en der over het park. Maaaarrrrr die lagen of compleet in de zon ( erg warm in de zomer) of achter een kampeerveld (herrie in het seizoen) of langs de openbare weg naar Smilde, gescheiden door wat braamstruiken….

Totdat ik die ene kavel zag…daar stond al wat op…dat wilde ik niet, maar ja…..die plek… aan de bosrand. En het huisje is bijna nieuw.

Ik ging er 4 keer heen. In de regen, in de wind en ook een keer om 12 uur toen de zon scheen begin november. En dan…dan moet je echt in de telefoon klimmen en is het “ wat als” voorbij. Info inwinnen, vragen opstellen, bezichtigen, kosten in kaart brengen en niet geheel onbelangrijk…geld tellen! Op een terugrit uit Zeegse ging Frank een keertje mee. Dit was wel wat. We konden er, met nummer 4, proefslapen en deden een bod. Net op tijd, want hoewel het al een poosje leeg stond waren er nog twee kapers op de kust! Van deur tot de bank met thee bij lief kleintje, is het 22 minuten….

Het is gelukt! Recreatie woningen hebben vaak een naam. Die van ons?

“De Bosuil”

@Petra

Wil je ons volgen? schrijf je in!

30 Goedgekeurd

Blog 30 januari 2025

Ze is goed gekeurd onze Nanka, blijmoedig komt ze elke keer weer opdraven, zo eens in de maand., om de Xgeva injectie te zetten. De laatste keer was het glad en kwam ze dus later. Gelukkig…dan kon de injectievloeistof nog even opwarmen buiten de koelkast. Ik heb nog steeds niks geproduceerd met iets leuks met haar bijzondere naam. Daar hadden we het over, onder het drinken van de kop koffie, over namen, dat die tegenwoordig zo bijzonder en nauwelijks uit te spreken zijn. Laat staan te schrijven zijn als je dat net aan het leren bent. (En dat maak ik dus wekelijks mee) over afkorten en verkleinen van namen en over het vernoemen bv. Enfin Nanka drink haar koffie met melk en suiker terwijl we van namen gedachten wisselen.  En wat was nou de aanleiding? Haha, een hele bijzondere, mooie , leuke en vooral een lieve!

Op 11 december is ons lieve kleintje geboren. Zoon van 2e kind. Namen noemen we hier niet. We beschermen hun privacy! Dat wij alles wereld kundig maken over onszelf wil of niet zeggen dat we daar ons kwartet of eigenlijk kwintet en dus nu sextet in mee sleuren!  Van te voren uitgebreid besproken door onze aangetrouwde nummer 5 en onze nummer 2. Geen foto’s! Geen zoemende en klikkende mobieltjes boven het hoofd van lief kleintje. Kijk elkaar echt in de  ogen! Maak kennis met elkaar zonder al die elektronica. En gelijk hebben ze! Vroeger kon dat ook niet en moest je wachten tot je foto’s kreeg toebedeeld of wachten tot het rolletje vol was en er iets werd afgedrukt en opgestuurd kon worden met tante Pos. Kom kennismaken en zet het vast op je eigen netvlies!

Net zo gelijk hebben ze als het gaat om uitbannen van alle kunstvezels! Knuffels, kinderwagens vol plastic onderdelen, polyester waar je deeltjes van inademt, acryl kleding  en luiers vol chemische middelen om het maar oh zo enorm droog te houden! Wat een enorme zoektocht hebben deze nieuwe ouders ondernomen. En dat alles om een gezonde start te wensen voor hun kind, en wie wil dat nou niet. Ik kan er alleen maar met enorm veel respect naar kijken en handelen!

En dus breide ik enorm veel uren aan een wollen dekentje voor het lieve kleintje. Er leek geen einde aan te komen. 178 steken op 1 toer en geloof me, dat is veel op dikte nummer 4,5….maar niet nadat ik half internet had afgespeurd naar dezelfde wol als nummer 5 had ingekocht en schromelijk te kort bleek voor het gewenste formaat. Toen dat eindelijk af was kon ik beginnen aan wat ik niet laten kon. Iets maken van vilt, in het thema waar het kleintje mee omringt wordt. Moeder in spee is gek op de oceaan….

Door nummer 2 en 5 werd ook nog eens verhuisd want waar het lieve kleintje moest gaan wonen was een soort omgekeerde Keulse pot.

Het lukte en vader van nummer 5 en Frank togen aan de klus. Opa’s in de dop. De ene wat langzamer dan de ander, maar niet minder waardevol voor nummer 2 en 5. Gelukkig stond onze caravan op korte afstand. Dat bleek, zoals verwacht, enorm fijn. Er werd een complete vloer gesloopt op de woonverdieping, elke spijker zorgvuldig verwijderd. Hout werd naar de zolder gesleept voor nader gebruik. Er werd geïsoleerd, er werden lange planken door de ramen op de verdieping naar binnen geschoven en er werd gezaagd en getimmerd tot die verdieping weer begaanbaar was. Een mega klus die nog niet klaar is want op de tweede verdieping mag dat ook nog…

Ik poetste de keuken waar al in maanden geen doekje overheen was gegaan. Ik ging een enorm gasfornuis met dikke lagen bagger te lijf. Maar het lukte, het lukte allemaal zodat lief kleintje kon komen!

En hij kwam, 3600 gram zwaar met alles erop en eraan. Uiteraard het mooiste kindje van de wereld. Hoe kan het ook anders…..Helemaal goedgekeurd!

Dankzij onze witte beer op “fiets” afstand van het nieuwe huis, mochten we hem al een paar keer bewonderen. En er is een digitaal abonnement op baby tv afgesloten door nummer 2 en 5 zodat we op zeer onregelmatige tijd het moois kunnen bewonderen. Toch een camera boven zijn neusje, maar papa’s en mama’s mogen dat en de rest de wereld niet. En zijn naam? Goed internationaal uit te spreken, bijna fonetisch te schrijven enfin, helemaal goed!

Op diezelfde dag verloor ik mijn lieve nicht, een bijzondere vrouw die veel liefde te geven had en gaf aan iedereen om haar heen. Leven en dood staan op deze manier wel enorm dichtbij elkaar. Dat is wat het leven is, het gaat en komt. En dan zo dichtbij op de zelfde dag…..

De begrafenis was een fijn weerzien met familie die ik niet zo vaak zie, laat staan kan omarmen. Dat was zoals mijn lieve en wijze oude tante zei bij het gezellig samen zijn na de begrafenis : “weet je wat we hier doen? …..wij vieren hier het leven!” 

 En gelijk had ze!

Tja, en dan die Beer. Die krijgt wat rimpels onderin het plaatwerk. Een kolonie mieren heeft er een vochtige nest plek gevonden. Ze zijn misschien geëmigreerd  uit Luxemburg. Ik weet het niet. De dames foerage zijn op zoek naar kruimels, die zijn ver te zoeken , maar toch zien ik af en toe een werkster lopen. (voor de niet kenners onder ons, er zijn ook dames verzorging, dames opruimdienst, dames eitjes verzorging en en zo meer, elke werkster heeft haar eigen taak en als je eenmaal dame foerage bent, dan tref je het niet, dat is je eindstation en krijg je nooit meer een taak in het mierennest… en als er een schoen of drukkende vinger langskomt  dan heb je pech en wordt er een nieuwe dame uitgezonden als de koningin erge honger heeft.)

De kitranden van de beer zijn waarschijnlijk aan vervanging toe en dus zoekt het water zich een weg naar het laagste punt in het plafond.  Op een kwade dag ontstond er op de vloer iets wat leek op een beginnend mieren zwembad. En aan het plafond een eindje verder werd een druppelinfuus zichtbaar. Gelukkig had een reserve badjas een heleboel opgevangen en kon ik droog slapen. De kachel deed het prima, ook in de vrieskou, elektriciteit valt hier niet uit, stoppen slaan niet door en er is altijd een warme douche.  Maar leuk is anders. 

En wat nu? Gaat de beer nog naar het berenziekenhuis een dorp verderop waar een lieve berendokter woont die een paar maanden geleden ook even de printplaat van de kachel kwam repareren? Of zoeken we een alternatief? Dat valt niet mee in recreatief Drenthe.  In de weekenden dat ik daar was speurde ik al heel wat potentiële onderkomens af, maar ik werd daar erg verdrietig van. Een soort recreatie stalling voor mensen die niet thuis willen zijn. Verlepte planten in potten en schuttingen op half zeven. Afbladderende kozijnen of een gelikt park voor mensen met veel te veel geld, waar je toch echt elke week je hegje moet knippen met een nagelschaartje. En waar niemand wordt toegelaten die geen eigenaar is. Of parken waar je wel in mag investeren maar er zelf nauwelijks mag verblijven en vooral de inrichting van je onderkomen volgens de regels der hufter proef catalogus mag inkopen en elke 5 jaar mag vervangen op eigen kosten….  Je kunt er dan nog geen sok laten liggen. 

We zijn ermee bezig….wordt vervolgd….

Het wijkteam kwam ook op bezoek om de begeleiding van Frank te evalueren. Het werk van de coach 2x in de week is hard nodig om het reilen en zeilen rondom en in Franks leven te verduidelijken en te laten begrijpen. Frank heeft grote moeite, ondanks de wekelijkse planning om een goed , laat staan tevreden,  structuur in zijn leven aan te brengen. 

Activiteiten zijn al snel te vermoeiend , te veel of erg onduidelijk waardoor het niet lukt. Grote frustratie ligt dan op de loer. Passiviteit ook. Hoe kan je jezelf blijven en wat vind je fijn en prettig om te doen? De coaching kan worden voortgezet, dat is een fijne ontwikkeling. De ene keer komt de coach thuis en de andere keer wordt er gewandeld in de omgeving van onze woonplaats. 

Daarnaast wordt er uitgezocht of er buitenshuis een activiteit kan worden gevonden die voldoening en structuur kan geven op vaste basis. In plaats van het weggevallen werk wat weekritme en voldoening gaf maar waaraan niet meer kon worden voldaan. Het is een traject dat met de coach wordt uitgezocht. 

En dan tot slot nog het AVL. Frank mocht weer drie keer door allerlei apparaten die zijn lijf van binnen bekeken. Hij werd weer lek geprikt en vol gespoten. Gaf bijna licht.  De uitslag…alles stijgt maar er is geen reden om de behandeling op dit moment te veranderen. We kunnen weer even vooruit kijken. En dat is precies wat we gaan doen. Want de kanker die al zoveel jaar ons leven beheerst bepaalt niet alles wat we doen!

En zo gaat het leven in 2025 gewoon door, met al zijn ups en downs. 

We wensen jullie vooral veel ups in dit nieuwe jaar en dat wensen we onszelf ook!

Vier het leven !

@Petra

Wil je op de hoogte blijven? schrijf je dan in

29……Ikke zelluf doen

blog 29.

Dat zeiden onze kinderen in hun peutertijd….

De fabrikant van Xgeva heeft bedacht dat patiënten die dit middel nodig hebben dat prima zelf kunnen injecteren ipv een verpleger van Eurocept. Dus i.p.v.. een gekoeld transport ( alsof er een mega vrachtwagen voor je deur gaat staan…) met een ampul en een injectie naald komt er tegenwoordig een gekoeld transport met een kant en klaar prikding. De box voor de injectienaalden kwam ook en staat bovenop de keukenkast (en die wilde ik in de nieuwe keuken leeg houden!!!!! Niet zeuren Petra.) Verpleger Frank legde het uit en vroeg of Frank dat in het vervolg misschien zelf zou willen doen. Met de nadruk op “misschien” want hij vertelde dat het ook prima was als hij bleef komen. De maand erna zou hij het nog een keer uitleggen, de maand daarna zou Frank het zelf proberen. Beetje verwarrend want de heren heten allebei Frank.

De Oudste Frank was er van overtuigd dat hij dat prima zelf kon. Hij had immers in het verleden zichzelf vaak moeten injecteren tegen trombose na operaties ( 2004), dus hoe moeilijk kan het zijn… De jongste Frank stortte heel rustig en vriendelijk een partij gebruiksregels over de Oudste Frank heen, toen ik de worteltjes stond te raspen in de keuken. Toen Jongste Frank weer weg was duizelde het de Oudste Frank….Er werd wat over en weer over gepraat tussen de Oudste Frank en mij. Oudste zou erover nadenken.

Een maand later herhaalde zich dit ritueel. Weer een uitleg die natuurlijk allemaal heel logisch was en…Jongste Frank kon ook gewoon blijven komen. Geen probleem. Oudste Frank lukte het niet om de uitleg na afloop te herhalen. Moest Jongste Frank dan een stappenplan gaan schrijven? En moest ik erbij blijven zitten om te kijken of het goed ging, moest ik een stappenplan schrijven? Vrouw kon het natuurlijk ook gaan doen. Vrouw stond in de keuken en dacht…..Ja dat kan, maar het hoeft niet….dat bord hangt niet voor niks op de koelkast wand…

MOET ik dat nu doen…moet IK dat nu doen…moet ik DAT nu doen…moet ik het NU doen… moet ik dat nu DOEN?

Niet alleen voor Frank maar ook voor mij geldt dat….dus ik dacht was NEE, IK MOET DAT NIET. Ik moet al genoeg en als iemand anders het kan doen… graag! Als je 4 maanden lang wekelijks, een nefrostemie (2018) hebt verschoond dan weet je wat er allemaal nog kan gebeuren wat wèl echt moet (en er zijn lotgenoten die dit al jaren doen.)

Er volgende weer een gesprekje over dit geheel. Wat vind je fijn, wat wil je zelf en dan niet denken in termen…ik kan dat , en hoe moeilijk kan het zijn….. maar bedenken wat je fijn zou vinden. Het heeft veel voordelen om Jongste Frank gewoon te laten komen: je hoeft er zelf niet aan te denken, je hoeft zelf niks in te plannen, want dat gebeurt gewoon met de verpleger, bij de laatst gezette injectie, voor de volgende keer, het gebeurt ook gewoon als ik er niet ben en je (en ik ook) hoeft verder nergens aan te denken. En weer was er bedenktijd nodig…mijn suggestie: bespreek het met de coach.

De keer daarna was Jongste Frank op vakantie. Zitten wachten op een prikmeneer of mevrouw is niet leuk als die niet komt opdagen. Er werd wat heen en weer gebeld. Wij spreken altijd af aan het einde van de middag want dan zit het andere afspraken niet in de weg. Half 5 is voor ons een prima tijd. Dat gebel was weer gedoe, want Frank slaapt in de middag . Enfin het kwam in orde, de prikdame stond de volgende dag te vroeg op de stoep, ik was gelukkig thuis en Frank had net weer zijn ogen open. Eind goed al goed…

Coach Dennis werd ingeschakeld. Het duurde even voordat ik het dan vervolgens ook wist, maar het gebeurde. Uitslag: toch wel veel fijner als Jongste Frank gewoon blijft komen. maar die mag natuurlijk nooit meer op vakantie gaan….

En Jongste Frank kwam nog 1 keer met ,een voor hem, verheugend nieuws: hij had een andere baan! Super leuk natuurlijk voor hem, Jonge Frank. We gaan hem missen!

De maand erna kwam er een ander verpleeg mevrouw. Nanka! Mooie naam, vernoemd naar een Indonesische vrucht zo vertelde zij nadat ik er naar vroeg. Ik heb heel wat namen voorbij zien komen de afgelopen 40 jaar, maar Nanka was daar niet bij. Nooit een sleutelhanger, mok, of tasje te vinden in “cadeauwinkels” waar je dit soort dingen ineens tegenkomt en dan toch even kijkt of je iemand blij kunt maken met een klein cadeautje. Ik krijg al visioenen van een glazen mok met een geëtste naam, want dat is een uurtje werk met al het hobby gereedschap wat ik in huis heb. Nanka moet zich eerst nog bewijzen. Dat deed ze ter plekke al doordat ze tijdens het drinken van de kop koffie een compleet organisatie bureau leek te leiden nu onze Frank ineens iets anders was gaan doen. Bewonderenswaardig keek ik dat eens aan. Een 18 jarige had een infuus nodig maar had tentamens. Bij wijze van uitzondering gaat Nanka dat op zaterdag geven ipv op haar werkdagen, en tijdens het geven van dat infuus kon ze haar administratie bijwerken, ze moest dan toch wachten… we konden het allemaal volgen. Het zal je baan maar zijn….

In het dossier van Nanka stond dat meneer de injectie in het vervolg zelf zou gaan geven…Nee dus… Jongste Frank had kennelijk verzuimd dat te noteren. Geen probleem, Nanka komt gewoon de volgende keer weer. Wel even zorgen dan dat er genoeg suikerklontjes in de minstens 100 jaar oude Art Nouveau suikerpot van mijn oma zit. De melk waren we al gewend door de coach. Maar suiker gebruiken wij ook nergens in, dus das ff opletten. Er zwerven nog ergens leuke suikerklontjes uit Noorwegen in de vervangen keuken. Die moest ik even opdiepen. Ook heb ik nog tig suikerstaafjes, ooit gekocht bij de Makro voor een vakantie in Noorwegen ( duuuuur daar die suiker! Tjonge jonge) een doos vol. Het kwam nooit meer op sinds Frank vanaf 2011 ook suikerloos in thee en koffie door het leven ging. Zuinig als ik ben vond ik nog ergens een zakje met die dingen. Suiker en zout hebben geen houdbaarheidsdatum dus opmaken!

De injectie naald nam ze weer mee, had niet gehoeven gezien de pot bovenop onze keukenkastjes , die ik leeg wilde houden…. netjes etiketje eraf vanwege de privacy….ze mag nog wel blijven deze Nanka! Toch maar een thee glas etsen dan…als ze dat drinkt tenminste.

We waren ook al weer in het AVL, geen bijzondere dingen. DE PSA loopt heel langzaam op. Alhoewel daar de ontdekking werd gedaan dat Frank geheel eigenhandig ( zelluf doen) zijn medicatie had aangepast… (I was not amused, het had nogal wat mentale bijwerkingen dat hij dat had gedaan en dat was merkbaar, maar ik wist van niks…)

Er veranderd verder de komende drie maanden niets. Ergens in december/januari weer scans om de boel te monitoren…

@Petra

wil je ons volgen? Schrijf je dan in

Scans en meer

Blog 28, juni-augustus 2024

Het is weer tijd voor de periodieke scans. Frank is vanaf het moment dat de datum bekend is uit zijn doen. Logisch, want het blijft ook na al die jaren gewoon spannend. En het wordt steeds spannender. Vorig jaar januari dachten we al aan chemo en het is er nog steeds niet. Er wordt zo hier en daar een kleine wijziging aangebracht in de medicatie maar dat is het dan ook.

De coach komt 2 x per week en helpt Frank met zaken in een ander perspectief te plaatsen. Hij heeft Frank ook geholpen met het plannen van een weekje vakantie in zijn eentje, maar dat dreigde zonder mijn ingrijpen niet goed te gaan omdat zijn beoogde week mogelijk precies in de scan week zou vallen. Frank lost dat dan op door te denken dat hij wel met het openbaar vervoer naar het AVL kan gaan maar dat gaat natuurlijk helemaal niet als je daar vervolgens uren zoet mee bent en je in een uithoek van NL zit. Alles kan uiteraard, maar of het ook verstandig is….Dan dus maar het AVL laten weten dat het die week niet kon. Dat is veel eenvoudiger. De ene keer gaan ze wandelen, Frank en de coach, de andere keer komt de coach thuis.

Ik blijf echter vliegende keep voor rare planningen in zijn weekprogramma. Alle soorten activiteiten hebben een kleurtje om overzichtelijk te maken wat inspanning vergt en wat ontspanning. Maar dan nog plant Frank zijn week veel te vol en dat is nergens voor nodig als er geen deadlines zijn. Volle planning is een vol hoofd en een vol hoofd is chaos en niet fijn. 1x in de week gaat hij naar fitness en 2 x in de week gaat hij boogschieten met jongste. In dit seizoen is dat buiten en met 2 x in de week de coach, maakt alleen al een volle week.

We waren in mei weer op onze vaste stek in Luxemburg. Dat ging met ups en downs want we hebben in oktober nieuwe overburen gekregen die goed laten horen dat ze daar ( permanent) wonen. Soms denken we wel eens: het is geen camping meer, maar wij weten dat niet. Er komen steeds meer mensen te wonen die nergens anders een woning hebben. Geen probleem als ze zich gedragen. Meestal gaat dat goed. Nu dus een keer niet. Frank bleef er een week alleen en ik reed heen en weer.

Frank was in mei ook jarig en dan zijn we bijna altijd in Luxemburg. Dat vierden we uiteraard daar met gebak en lekker eten maar ook met een fietstocht rondom Delft afgelopen week. Met koffie, gebak en diner toe. Ondanks de slechte weersvoorspelling hielden we het bijna droog. We brachten ook nog een bezoekje aan het Hoogheemraadschap van Delfland waar broer-lief werkt maar die was er helaas niet. Een kop thee en een wc gelukkig wel. Er is veel veranderd daar rondom het station, sinds Frank er studeerde. Hij kon feilloos de weg vinden naar zijn voormalige studentenkamer. Toen kind nr 3 daar ging studeren in 2011 was ik nog even binnen daar. Er was niets veranderd, alleen een nieuwe keuken. En de bakkerij was gesloten. Het hele pand is doortrokken van de lucht van vers gebakken brood. Dat krijg je alleen weg als je het pand afbreekt denk ik. De omgeving van Delft was prachtig en het fietsen heerlijk. Fijn dat dat nog kan.

Bovenstaande schreef ik in juni, het bleef bij concept…nu dus maar weer verder.

De scans zagen er rustig uit. Iets groei maar niet verontrustend. Gewoon maar weer door met waar we gebleven waren. De ongerustheid kan weer even in de ijskast.

Frank kon met een opgelucht hart naar zijn beoogde vakantiehuisje, ik bracht hem heen en jongste haalde hem terug. Een fijne week met fietsen en vliegeren op het strand. Even tot jezelf komen.

Inmiddels werd het zomer, je gelooft het bijna niet na een half jaar herfst! De paddenstoelen groeiden in ons gazon(netje).

Wat ook enorm groeide was het gras op de camping. Wat een puinbak is het daar. Ongekende wanorde. Je mag nergens iets van zeggen want dan doe je niks anders dan “klagen”. Ook niet over het feit dat de douche koud of lauw is. En als de elektra uitvalt dan bellen ze een elektricien en moeten wij de rekening betalen. Zo werd er gedreigd…( de kapotte kabel lag bij andere buren, maar wij hadden de sleutel van de kast en dat zinde het opperhoofd niet. Zeggen dat er geen geld is en alle sloten van de kasten vervangen omdat ìk een sleutel heb en zij die kwijt waren…. Dupliceren was goedkoper geweest. Dat was wel heel kras en gebeurde echt…) Toppunt van ellende werden onze zogenaamde overburen daar. Keiharde muziek en een enorme hoeveelheid zooi. Permanente bewoning, met een onzin verhaal van een huis in aanbouw van een miljoen. Mevrouw werkte achter de kassa bij de Bauhaus, meneer in de dementenzorg. Dan heb je echt geen hypotheek van 9 ton, ook niet in Luxemburg. En wij ons maar braaf aan de regels houden. De hondenpoep omzeilen op je eigen plek, je auto ergens anders zetten omdat die niet meer op onze eigen plek kon staan vanwege plantenbakken van de overkant (geen draairuimte meer) En als je je gewoon niet aan de regels houdt dan heb je de macht, zoveel macht, dat de camping beheerder ineens onder je luifel staat en de beëindiging van je plaatst aankondigde omdat je iets zei over de harde muziek.! Het syndicaat had een “weloverwogen beslissing” genomen. Nou doet het syndicaat dat wel vaker en dat heeft nog nooit tot enige substantiële verbetering geleid. Eerder ruzie met mensen die hun best doen, maar alé. ( ongeveer elk jaar met een welwillende nieuwe beheerder)

En zij ook, en zij ook, wijzend naar achteren en naar voren, dwz de plek van broer en van dochter. Ik zie de schriftelijke bevestiging wel tegemoet. Daarop ging mijn Phil Collins dus heel hard aan als de overlast van de buren te groot werd, ze konden er niks van zeggen…en hun muziek zweeg….fijn, heel fijn….

Die bevestiging kwam een maand later, met aangetekende post. Zonder enige uitleg. Broer kreeg die ook, dochter niet. Einde van een tijdperk 1974-2024!!!

Je zou erin blijven… ware het niet dat ik al in maart had besloten daar te vertrekken en óók al per 1 nov een nieuwe plek had geregeld in Noord Drenthe. Frank wist nog van niks. Ik wist het zelf ook nog maar net eenmaal dagen. Ik had daar vorig jaar al naar geïnformeerd, maar besloot toen , na de reparatie van de kachel toch nog weer naar Luxemburg terug te gaan. Zoiets als het bloed kruipt waar het….. Luxemburg wordt gewoon voor Frank te ver. Ik breng en haal hem als ik moet werken, maar het is best een mijl op zeven en een zeer vermoeiende rit voor hem, al heeft hij de hele 378 km zijn ogen dicht, dan nog. Af en toe rijdt hij zelf een uurtje, maar lang niet altijd.

Enfin, gras dus kniehoog en de overburen met de noorderzon vertrokken een enorme puinhoop achterlatend. Inclusief een familie ruzie, veroorzaakt door hen tussen de twee broers die de boel daar beheren. Diep triest.

Geen woorden nodig toch, bij deze puinzooi…ons uitzicht?

Dat we naar noord Drenthe verkassen heeft nog een reden, een hele leuke, die we lang voor ons moesten houden. In het Nederlandse Noorden waar oudste zoon en zijn vrouw wonen komt nieuw leven. We worden Opa en Oma! En hoe leuk is het dan als we daar in de buurt kunnen zijn zonder lang te hoeven rijden!

De plek heeft tal van voordelen. Ik kan Frank gemakkelijker brengen en dezelfde dag alleen weer terug rijden en andersom ook. Dat geeft ons beiden ruimte. En ach, we waren toch wel vertrokken maar de manier waarop het nu gaat is diep triest. Zo had het niet moeten eindigen. Niet zo, niet fijn maar het zei zo.

De foto’s bovenaan deze blogspreken boekdelen voor mij. Bij de eerste was ik 11 jaar….! Deze Luxemburgse Hofleverancier was voor ons en het gezin waar ik uitkom, zo ongeveer wat Appie voor de Nederlander is. In juni was er in de galerij van dit inmiddels enorme winkel complex een filmpje te zien over de bouw. Het winkel complex vierde een jubileum…50 jaar! En wij maakte alles mee. Ik zie nu pas dat op de eerste foto er nog een bouwkraan te zien is. Het complex was nog niet af maar Cactus wel open. Het was een bijzonder iets in die tijd. Zo’n enorme zaak! Ik was als 11 jarige altijd mijn vader kwijt daar. Als ik me uitrekte en zocht naar zijn kale hoofd had ik hem toch steeds weer snel gevonden…

Twee maanden voordat mijn vader overleed kwam ik hem in die winkel tegen….hij had niks nodig, maar er stond 1 fles whisky in zijn karretje…voor zijn vriend in Zweden. Ik zei tegen hem: als het je niet meer lukt, dan breng ik hem naar Mehmet…..en dat deed ik…..

Ik ga er nog een lang weekend heen en daarna gaat broerlief mij helpen om onze Zweedse Beer daar voorgoed weg te halen!

@Petra

We mogen weer

Blog 27, maart 2024

We mogen weer een paar keer  naar het AVL. 

Eerst  een afspraak met de psychiater daar. Dat werd een prettig gesprek met als uitkomst een traject cognitieve gedragstherapie en een coach voor thuis. Frank ziet, heel begrijpelijk, erg op tegen de tijd die komen gaat en kan zijn gedachten daarbij niet in balans krijgen. Het belemmert hem dagelijks, met hoogtepunten voor en na controle afspraken. Het liefst schuift hij alles van zich af, maar je emoties verbergen is voor niemand goed. Het verlamt en verlaagt de kwaliteit van leven elke dag enorm.

Heel vervelend is het dan ook dat als je dat met anderen buiten het gezin probeert te delen er gereageerd wordt met….ja dat heb ik ook, of ja dat gebeurt bij ons ook. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is wat je nu overkomt, het de normaalste zaak van de wereld is dat je nergens van kunt genieten, je je leven niet meer kan overzien en van alles overprikkeld raak, je niet weet wat te doen en ook niet weet wat je aan hulp kunt vragen, kortom, het je dus totaal verlamt. Terwijl je er toch echt mee zit….Zulke reacties zijn weinig begripvol en niet helpend. Het klinkt allemaal wat negatief en zo wordt het ook ervaren. De Nederlandse communicatie branche heeft er zelfs een SIRE campagne voor bedacht… social media ut de vorige eeuw, zeg maar. SIRE staat voor Stichting Ideële REclame, opgericht in 1967. Juist om dit soort dingen onder de aandacht te brengen, dat doen we dus nu in het blog ook maar. Want we zijn ondertussen wel 57 jaar verder en nog dringt het niet door. Gelukkig zijn er ook mensen om ons heen die wel heel erg begripvol zijn, die luisteren en reageren met: “ik weet niet wat ik zeggen moet…” of:  “wat enorm lastig voor je”. Dat gewoon alleen maar luisteren, of zeggen dat je niet weet hoe je moet reageren is wel heel helpend, we weten het immers zelf ook niet!  Het overkomt iedereen die er mee te maken heeft. Kennelijk zit onze maatschappij nou eenmaal zo in elkaar. Dat we willen dat het er niet is, of dat we denken dat we de ander helpen door te zeggen dat het wel mee valt. Want het valt gewoon niet mee, het valt gewoon rete tegen! Je wilt het zelf anders maar het lukt je niet zo maar. Het lukt je gewoon niet!

Vorig jaar werd hem al een coach geadviseerd. Dat wilde Frank niet. Hij wilde wel dat ik hem hielp met plannen en overzicht houden en zo geschiedde. Nu werd opnieuw geadviseerd om een coach te zoeken. Niet om te plannen, want daar blijf ik mee ondersteunen, maar om te leren aanvoelen wat wel en niet kan in zijn planning. Want als het aan Frank ligt doet hij alles wat iedereen vraagt, maar zelden wat hij zelf wil. Sinds kort hangt er een reminder in de keuken…

Ik had me vorig jaar al verdiept in een mogelijke coach, dus het contact werd snel gelegd.

Het “grote” probleem was natuurlijk de financiering daarvan. De dames en heren, die moeten gaan goedkeuren dat de gemeente dit gaat betalen (WMO), hebben andere gedachten dan de artsen, cliënten en hun naasten zelf. De dames die hier aan de “keukentafel” zaten waren zeer betrokken. Zij hadden enorm begrip voor de situatie waarin we zitten, hun mond kon niet verder open bij wijze van spreken. Ze stelden hele goede vragen en gingen vol in op de gevraagde hulp. Hun leidinggevenden echter niet. Die hadden wat anders bedacht dan de psychiater, psycholoog, cliënt zelf en zijn partner samen….

Echt het betere kromme tenen werk. Het is dat ik over het algemeen in de avond doodmoe ben, anders had ik de afgelopen weken geen oog dicht gedaan. Na een pittige mailwisseling waarin ik met klem het “wijkteam” (want zo heet dat hier) verzocht om toch echt de psychiater in het AVL hierover te raadplegen, kreeg ik de psychiater zelf aan de telefoon hierover. Ook zij had al kromme tenen door het gedoe. Ik voelde me gesteund en had het gevoel dat, wat wij wilden ook was wat zij wilde. Enfin.

De volgende dag kwam het verlossende antwoord. Indicatie afgegeven voor een flink aantal uren per week voor de duur van 10 maanden. De week daarna zat de coach hier weer op de bank. (We hadden in de aanloop al kennis gemaakt.) Heel fijn! Heel flexibel, geen strak regime, maar naar vraag geholpen worden. Hoe fijn is dat! Ik had bijna de vlag uitgestoken!

In het AVL werden bij een volgend bezoek naast de tumormarkers ook de bloedspiegels van de diverse medicatie nagekeken. Daar kan nog wel wat aan gesleuteld worden. Vooralsnog komt daar nu geen verhoging of verlaging in. Eerst therapie en coaching. De tumormarkers zijn stijgende. Dat was te verwachten. Frank mag weer 3 maanden wegblijven en dan komt er weer een hele riedel aan scans.

Elke maand komt Franks naamgenoot ,verpleger Frank, bij ons aan huis om Frank de injectie met Xgeva toe te dienen. Dat wordt overigens ook aan huis bezorgd, gekoeld transport. Klikt groots…gekoeld transport…het is een klein doosje, je ziet het bijna over het hoofd in de groentelade van de koelkast….past door de brievenbus, maar dat mag niet. Van de kosten daarvan kun je elke maand met een stuk of 6 mensen lekker uit eten…. Erg betrokken man, vriendelijk en zorgzaam. Gelukkig heeft Frank geen hinder van bijwerkingen en wat nog fijner is, het hoeft niet precies elke 4 weken te worden toegediend. Dat scheelt een hoop kopzorg, want anders wordt een paar dagen naar de caravan wel een enorme puzzel in de overvolle agenda. Injectie, bezorging van medicatie, psycholoog en coach…en dan gaat dat alleen nog over Frank, ik heb ook een afspraken….de agenda stroomt geregeld over.

We waren ook nog even op onze vaste stek in Luxemburg. Wat een drama was het daar. Geen warm water en een dames douche compleet ontmanteld en in het gruis. Het “Syndicat d’Initiative de Septfontaines” (eigenaar van de camping) vond het niet nodig de vaste gasten op de hoogte te brengen. “Want dat doet geen enkele camping”. Ik was not amused en een gesprek had geen zin. Arme campingbeheerders, die konden het ook niet helpen. Ik ben benieuwd hoe lang die het uithouden daar. En wij ook trouwens. Gelukkig kan onze caravan dat ook allemaal zelf, maar dat is niet waar je voor betaalt en zeker niet met de forse jaarbijdrage stijging…..Misschien wordt het tijd het wat dichter bij huis te gaan zoeken.

Ondertussen kochten we ook een andere auto. De vorige Zweed had er al wat rondes op zitten en klonk hier en daar niet meer helemaal zoals het in mijn oren goed was. Op zoek naar een andere dus. Toen we eenmaal hadden bepaald wat het dan moest worden, kwam er binnen een week een geschikte kandidaat voorbij. De vorige heette Brutus, deze kreeg de naam Bertus. Want beiden zijn ze bruin van kleur, iets met de B dus.

Bertus rijdt bijna vanzelf. Past zich aan aan het verkeer, remt zelf en trekt ook zelf weer op. En dat is heel fijn voor de komende maanden. De A1 en de A10 zullen Bertus vaak voorbij zien komen. Op de A10 sloeg ie zelfs helemaal in de alarmbellen omdat een gehaaste automobilist toch echt dacht dat ie er wel even tussen kon. Fijne auto, deze Bertus.

In de tuin werd de afgelopen 2 weekenden hard gewerkt. Eerst kwam dochter 1 helpen en het weekend daarna dochter 2.  Fijn hoor, dames! Dan kunnen we straks weer van het groen genieten !

Kat Gustav kwam bijna elke ochtend met een piepbeest thuis, levend dan wel te verstaan. Enfin, de piano is nu ook van binnen afgestoft (de muis klom dus in dat ding…we hadden een heel circus hier…). Door elke nacht het luik op slot te doen heeft hij het afgeleerd, of de muizen zijn op dat kan natuurlijk ook. De lieverd ligt afwisselend op Franks of mijn schoot of in zijn stokoude mandje boven. Het dekentje, dat nog bejaarder is dan het mandje kreeg bij mijn poppenwagen, ik was een jaar of 8! Het doet goede diensten. Hij ligt ook graag op zijn krabpaal of op mijn naaiwerk op mijn bureau. Met 1 oog houdt hij mij dan in de gaten…alsof ie wil zeggen. Het is allemaal goed zo….

@ Petra

wil je op de hoogte blijven van ons wel en wee? Schrijf je dan in

Abiraterone afgekeurd Alpelisib antidepressiva AVL Bewegen burn-out contrastvloeistof dagbesteding depressie bij kanker Dexametason emoties bij kanker Emotionele balans bij kanker energie verlies bij kanker ervaringen Abiraterone Ervaringen Enzalutamide ervaringen met prostaatkanker ervaringen uitgezaaide prostaatkanker Eurocept homecare gezond eten HAL reis Scandinavie medicatie prostaatkanker mentale problemen Oncotheek AVL PICK3CA mutatie plaszak Prednisolon Sertraline Slapen sneeuw totale knie prothese wordpress email Xgeva Zytiga