Blog 41
September 2026
Het werd een warme zomer, en lang wachten. De kleine Kabouter of -bouterin had het prima daarbinnen in de warme buik van moeders. Oma, of Nana zoals de kabouter mij noemt bleef op afstand, in Assen en haalde de kabouter een paar keer op en beleefde met hem heerlijke uren. Opa kwam ook een week en ging weer naar huis. Er was een valse start, en toen was het menens.
De Kabouterin werd op 6 augustus geboren. En zoals dat gaat volgden er een paar rommelige dagen waarin zoon, schoondochter en de kabouterin ook nog weer opnieuw naar het ziekenhuis terug moesten, maar het kwam allemaal goed. En wat een rijkdom om zo’n nog helemaal ingevouwen nieuw leven even te mogen vasthouden. Heel bijzonder.
Omdat we/ik steeds paraat stonden konden we niks verder weg ondernemen. Elke ochtend even een duimpje omhoog, een fietsje naar links en een fietsje naar rechts, genieten van het zwembad en Erica de eekhoorn ( Eki laat zich niet meer zien) maar verder ging het niet. Het fietsenrek was mee en toen Frank er ook weer was plande ik een trip naar Terschelling. Dat is toch wel een mega onderneming als je je eigen fiets mee wil nemen. Al met al zo’n slordige 7 uur (!!!) onderweg om wat kilometers op het eiland weg te kunnen trappen. Ik had ondertussen al in Stockholm kunnen zijn en weer terug, maar ja dan ben je er niet voor wat ECHT belangrijk is… Terschelling is net als de andere tv(t)as eilanden gewoon heerlijk. Het was de hele week eigenlijk een soort herfst, maar op het eiland was het vurrukkulluk fiets weer. Frank heeft moeite om afstand tot de voorganger te houden, maar dat lukte na ingrijpen wel. Je wil het toch niet meemaken dat je daar, als je voorganger op een mountainbike plotsklaps voor een uit het bos vluchtende muis gaat remmen, bovenop elkaar belanden en wat botten of zo breken! Even aandacht erbij houden…. De terrassen zaten vol, maar binnen vinden we ook een plek voor een heerlijk lunch. Met wat schapenkaas, compote en andere cranberry producten keerden we weer per schip naar het vaste land.
En toen werd het weer tijd op de draad op te pakken. In de laatste schoolvakantie week is het een soort alle hens aan dek op school, zeg maar. Vol goede moed zou ik weer starten…studiedag, training, lokaal inrichten, alles lukte en vervolgens kwam de eerste echte schoolweek! Yes, zo’n zin in….maar helaas, het onderstel van mijn hometrainer, waar ik even een paar kilometer op zou wegtrappen dacht daar anders over. Het ging echt geen millimeter opzij toen ik daar met volle vaart met mijn blote voet tegenaan botste….. krak!…kleinste teen scheef….. Diverse bezoekjes aan de huisarts en röntgenafdeling later, zit de boel ingetaped . Een soort van hinkeldepink daar kom ik weer aan. Een leuk kinderspelletje, juist waar de training over ging, niet dat ik dat nodig heb, maar de jongere generatie kleuterleerkrachten wel. De opleiding boekjes die daarover gaan blijken ongeveer goud waard tegenwoordig! Ik heb ze na 40 jaar nog steeds en ken ze praktisch uit mijn hoofd. Hinkeldepink met krukken lopen omdat de linkerkant anders te scheef wordt belast. En…dus niet naar school….even niet. Super pech zo in de eerste schoolweek maar het is niet anders.
Frank kwam ook hinkeldepink, in die week daarvoor, de kamer binnen. Hij had pijn in zijn linkerbeen. Zo erg dat hij slecht lopen kon. Wat ik al een paar maanden zag en aan de oncoloog had gemeld, bleek nu erg te hinderen. Frank houdt in zijn linkerbeen lymfe vast en kreeg het advies om zijn been hoog te leggen. Hij vond dat niet nodig genoeg. Nu kon het niet langer genegeerd worden. Hier in huis is er erg veel, te veel wellicht, ervaring met lymfe problemen dus werd Frank door mij, in het lymfedrainage apparaat gezet want ik nog niet had op laten halen…..rara waarom toch….Die andere knie moet ook nog en dan krijg ik weer zo’n aanvraag circus als de vorige keer….en ondertussen zag ik natuurlijk dat het ook wel eens voor iemand anders in huis nuttig kon zijn…om het dan op te laten halen en op een andere naam weer opnieuw te lenen leek me ook erg omslachtig.
Het hielp een paar centimeter, maar daarmee zijn we er nog niet. Frank heeft in zijn buikholte een groeiende tumor in een lymfeklier of er vlak naast en die blokkeert zonder demonstratievergunning nu de snelweg. De vlag hing bij mij al omgekeerd, bij Frank nu ook. Er moet advies gevraagd worden aan de oncoloog, de huisarts, de kousenmevrouw moet haar centimeter uit haar tas opdiepen en dan moet er dagelijks iets meer aangetrokken worden dan alleen een broek, shirt en sokken. Kousen tot de knie heeft Frank nog van eerdere operaties maar die zijn stokoud…Maar beter iets dan niets!
Er staan weer wat medische afspraken in het verschiet. Afspraken om naar uit te kijken en ook afspraken waarvan je liever niet zou willen dat ze nodig waren.
DE promotiedatum van jongste kruipt dichterbij. De diverse, in de wetenschappelijke wereld zeer belangrijke “kommissies” hebben van alles goedgekeurd waar ik nauwelijks iets van begrijp, maar de opdracht ligt bij de drukker.
Niet dat ik denk dat ze niet belangrijk zijn hoor, maar er zijn ontzettend veel regels waar je als promovendus rekening mee moet houden. De beide zussen hebben dan ook al hun kennis en kunde aangewend om dit praktische en stressvolle laatste traject, voor jongste goed te laten verlopen. Hulde!
We tellen daarom diverse dagen af!
@ Petra
Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in…
Framtid 