Verhuizen 2

blog 34

oktober 2025

Er lijkt niet zoveel te gebeuren, althans niet op  medisch gebied mbt Frank. Er is wel weer “verhuisd”. Deze keer van de bank naar dagbesteding bij LiZ. Frank gaat er 2x per week naar toe. Hij wordt opgehaald en weer thuis gebracht. Want 2 x per dag een half uur fietsen lijkt leuk, maar door zeer druk verkeer, weer en wind en na een volle dag is dat wel te veel van het “goede”.

Het kostte uiteraard het nodige gedoe. Want de WMO indicatie was er vlot, de dames van het wijkteam hadden snel door wat er nodig was.  Alleen de coach werkte niet echt mee. En hij was de aangewezen persoon om het verder te regelen. Coaches ontlasten dan de partner en gaan als het goed is naast de cliënt staan en worden geacht goed mee te denken. 

Helaas…Coach vond, na wat onderzoek op een lijst met opties en in een vacature bak, dat Frank het beste vrijwilligers werk kon gaan doen in een klus team. Mijn mond zakte er heel wijd van open! Want in het keukentafel gesprek met de dames van het wijkteam had ik aangegeven dat er in en rondom het huis zo door de maanden heen best wel aardig wat klusjes zijn die Frank normaal gesproken doet en waar ik mogelijk in de toekomst hulp bij nodig heb. de Dames hadden aangegeven dat ik dan via hen een klusteam kon in schakelen…..😵‍💫🙈😮‍💨

Maatschappelijk betrokken zijn heette de optie in dit geval en Frank kon dat allemaal nog best, aldus de coach. Ik vond dat een erg slecht idee. Want dat zou, na enig ontrafelen van het vrijwilligers geheel, betekenen dat Frank elke keer in een ander huishouden een klus zou doen onder steeds wisselende omstandigheden. Als je wil dat je hoofd supersnel overvol raakt is het wèl een goed idee, maar dit is niet waar Frank behoefte aan heeft. Hij heeft veel behoefte aan structuur en voorspelbaarheid met steeds dezelfde begeleiding op liefst steeds dezelfde plek. Een plek waar hij zelf welkom wordt geheten ipv dat hij mensen welkom heet, (gastheer zijn op een locatie x of y) want dat was ook een optie ipv klussen, volgens de coach. Maatschappelijk betrokken zijn…die tijd is wel voorbij…

Mij leek een plek waar je fijn bezig kan zijn, maar waar je ook even tot rust kan komen en een voorspelbare, herkenbare omgeving waar weinig verassingen zijn en waar je lekker mag landen, heel erg fijn. Een plek waar er echt oog is voor jou en niet zozeer naar het resultaat van je activiteit. Als er voldoende aansturing is en er is rust, dan komt de productiviteit vanzelf. Een plek waar je ook nog een middag dutje mag doen in alle rust.

Frank zelf kon zich niet voorstellen wat de dagbesteding dan voor hem zou kunnen betekenen en vond de bank eigenlijk ook wel een goede plek. Onze bontjas was het daar geheel mee eens, want die ligt erg graag bij Frank op schoot.

Om Frank een beetje te activeren was er eerder al van alles geprobeerd. Er met een bepaalde regelmaat op uit gaan, een fietstochtje maken of een museum bezoeken. Dat moest dan wel georganiseerd worden en dat lukt hem niet goed meer. In het algemeen denk je dan dat zoiets fijn is. Maar als je doodmoe wordt van het bedenken en organiseren alleen al, dan is dat niet een goede activiteit en moet je iets anders gaan zoeken. Onder begeleiding van mij kwam er niet genoeg gelegenheid om wat gepaster actief te worden.

Wat vorig jaar nog wel ging, kostte steeds meer moeite en dan gebeurde het dus niet meer. Vandaar deze oplossing om passiviteit te voorkomen.  Coach had een half jaar geleden mij al op deze bepaalde dagbesteding organisatie gewezen. Toen vond ik dat nog niet aan de orde, maar nu wel en dus ging ik maar zelf op de website van die organisatie graven. 

Coach bleek, toen het puntje een half jaar later bij het paaltje kwam, een totaal ander beeld van de, door mij ( en hem) beoogde, dagbesteding plek te hebben, dan wat er op de website stond en dat moesten we, en vooral ik, toch echt begrijpen!! Het leek wel de omgekeerde wereld, want juist de coach had mij vorig jaar dus op dit spoor gebracht, dat was ie zeker vergeten of zo….en hij schatte het werkelijke functioneren van Frank totaal anders in dan ik !  

Alsof de dagbesteding organisatie iets totaal anders op haar website zou zetten dan wat werkelijkheid het geval zou zijn. Dat doen organisaties met een winstoogmerk die veel troep willen verkopen volgens mij voortdurend, maar ik had een heel ander beeld van het geheel, wat idd gewoon bleek te kloppen. Coach ging maar eens even opnieuw lezen….na een pittig gesprek met mij, bleken de oren ineens een stuk schoner… Dit soort onaangename acties en reacties hielden mij weer een maand of 5 van de straat.  Aan bezigheden geen gebrek in mijn agenda, maar dit kon ik missen als kiespijn. Dan maar zelf op onderzoek uit gaan. Het bleek een uitstekende plek voor Frank te zijn. Coach liet het echt op alle fronten afweten. 

De organisatie “LiZ” die uiteindelijk passend bleek, bevindt zich aan de buitenrand van onze stad. Heeft letterlijk volop land in zicht. Er is een theehuis en een grote kwekerij.  Op de woensdag staat Frank er in de keuken en bakt van alles voor het theehuis waar de buurt gebruik van maakt . En op vrijdag werkt hij er in de tuin. Waar ook de buurt de vruchten van “plukt”. Het is wel helemaal aan de ander kant van de stad, vandaar het vervoer. 

En het doel? Ontlasten van de thuissituatie, en activatie van potentieel onder begeleiding. De begeleiding bestaat uit directe aansturing en maatschappelijk nuttige arbeid met voldoening. So far so good. 

Er wordt ook door jongste zoon verhuisd . De kersverse verhuurder die eerst zelf in het pand woonde bleek erg goed in staat de nodige verwarring te scheppen. Er was veel onduidelijk mbt het huurcontract en de planning van haar eigen verhuizing. Dat strooide wat roet in de zomerplannen.  Het gaf bij zoon een hoge acceptatie en tolerantie leercurve. Zoon bleek zeer competent om te kunnen gaan met deze tegenslagen. Het bleek nog lang niet alles! Ernstige schimmelvorming in de betonnen vloeren van woon en slaapkamer en loslatend stucwerk in het plafond. Dat zie je dan pas als je de oude vloer eruit haalt en het plafond een andere kleur gaat geven. De stukken stuc vielen naar beneden. Niet echt de bedoeling van opknappen!

De badkamer, die tussen de woon en slaapkamer ligt, bleek in een soort permanente regendouche veranderd te zijn toen de eigenaar er nog woonde. Dat plafond is opgeknapt. Maar er is dus ook schade aan de naastliggende kamers. Er was echt wel iets ernstig aan de hand eer je dat als beneden buur merkt!  Dat wordt vervolgschade verzekerings werk en dus stokt het plafond schilderen halverwege de kamers….het ziet er nu wat creatief uit …half bewolkt…zoiets,  maar dan groen. 

En tot overmaat van misère ging ook nog de vloerleverancier failliet. Ook niet echt een geplande actie.  De keukenvernieuwer die we in de arm namen leverde een keurig offerte, die hopelijk snel en zonder problemen  kan worden uitgevoerd. Dat kan gelukkig als je er al in woont. Dat scheelt weer.  De eigenaar liet op ons verzoek de elektra al aanpassen en bracht een inductie kookplaat aan. Als je goed samen werkt dan komt er veel voor elkaar. Maar klaar is het allerminst.

Al met al een verhuizing met de nodige heuvels. Zoon moet echter wel uit ons huis waar hij 10 jaar op onze zolder woonde in zijn eigen appartement met keuken en gedeeld sanitair.

Al anderhalf jaar wordt door mij de fysio bezocht vanwege ernstige kuit- en knie pijn. Na diverse klachten te hebben opgelost was er een soort van status quo. Er kwam geen verbetering meer.  De orthopeed werd geraadpleegd. Diverse röntgenapparatuur werd ingezet en de aap kwam definitief uit de mouw. Geen houden meer aan de knie slijtage.  7 jaar lang heb ik dit moment buiten beeld kunnen houden door ACP injecties 2 x per jaar. Maar helaas, de laatste keer heeft het niet meer geholpen. Verbrijzelde knieschijf, scheuren in de meniscus en totaal bot op bot in het knie gewricht. ( Bij twee knieën !). Dagelijks veel pijn en belemmering van activiteiten. 

Dus: er komen forse operaties aan. Die operatie zal vast goed gaan maar de revalidatietijd is geen sinecure. Vandaar de gewenste lege zolder. Dan kan oudste af en toe inspringen in de zorg. Ons huis ligt op de route naar haar werk. Ze woont nu nog in Wageningen maar het werk is in Utrecht. Er is door haar een appartement gekocht in Soesterberg maar dat is pas per 1 februari beschikbaar. Als jongste eruit is dan kan oudste af en toe haar intrek nemen in ons extra paleis op hoogte, waar ze ook haar eigen faciliteiten onder bereik heeft en hier kan helpen met wat hand en span diensten in huis en tuin. 

Soort van win win situatie zeg maar. 

Als nu ook nog het wijkteam een indicatie afgeeft voor huishoudelijke hulp, dan is het helemaal fijn. Maar voorlopig lijkt het erop dat daar nog stevig over gesproken moet worden. Want de partner kan natuurlijk ook nog van alles in het huishouden doen. Ze zijn even vergeten het dossier te lezen…denk ik…

Er wordt dus een heleboel verhuisd hier. Van de bank naar een theehuis met keuken en kwekerij, van de zolder naar een appartement, van een gedeeld huis naar de zolder in het ouderlijk huis af en toe, en van een huis naar een ziekenhuis, een Zorghotel en weer terug naar huis. 

Vervelen hoeven we ons dus niet voorlopig. 

@Petra

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je in!