Zimmer

Blog 36

Weer eens wat anders dan Simmern, de gemeente waar we jarenlang met onze Zweedse Beer op de camping stonden.  Ook wel gemeinde Habst genoemd de laatste jaren. Enfin. Zimmer heeft daar niets mee te maken, maar mijn brein associatie was er wel direct. Hier gaat het om Zimmer Biomet. De fabrikant die mijn nieuwe scharnier ontwikkelde en fabriceerde. Of wel…mijn knie prothese.  Die zit er inmiddels in. Het stond al maanden in de ongeplande planning. Eerst moesten de dementie onderzoeken van Frank afgerond zijn. 21 januari stond zodoende een maand met dikke cijfers in mijn agenda.  20 september vroeg ik al huishoudelijke hulp aan bij het wijkteam. 4 maanden geleden…..4 maanden!!! Na een keukentafel gesprek in november gebeurde er niets meer.  Eigenlijk ben ik inmiddels rood gekookt daarover,  maar omdat dat geen zin heeft blijf ik in het groen . Koken moesten we overigens wel…..14 dagen lang…maar dat betrof ons, met een bacterie besmette, kraanwater….!

Na een totale knieprothese operatie kan jezelf niets anders dan je eigen billen afvegen, je voortbewegen dmv krukken en met een hulpband je been in het bed of op een krukje leggen. Je been verplaatsen in het bed gaat niet. Het lijkt wel of de, van tevoren,  uitstekend getrainde bovenbeen spieren even op vakantie zijn…ze komen vast wel weer terug van de grote reis, maar nu dus even niet. De Polarsteps route staat uit, geen idee waar de spier nu is…. Je wordt geacht jezelf te redden in huis, met buren, de magnetron, elleboog krukken, je mobiel, een snoepdoos vol met vergif en inname schema. Oh ja, en een coolpack in de vriezer, wat je niet kan vasthouden als je op krukken loopt. Dat vliegt dan vanzelf van de keuken naar je stoel. De theedoek die er nog onder moet ook, die zakt langzaam uit het plafond als je haar nodig hebt. Er valt idealiter ook niets op de grond en sokken glijden vanzelf om je voeten. En dan heb je nog niets gegeten en gedronken of jezelf in de avond injecteerde met een anti trombose serum.  Enfin. Je begrijpt vast wel dat alles wat je onderneemt de energie vraagt van een marathon. Gelukkig gaat ademen wel vanzelf maar dat is het dan wel zo’n  beetje. 

In de Bergman kliniek in Naarden was het een uur of 28 goed toeven. Superlief verpleegkundig personeel. Prachtige ambiance, het leek wel een hotelkamer. Eén druk op het belletje voor hulp werd binnen een minuut gehonoreerd. Niets dan lof aan het adres van iedereen die daar een medische ingreep goed laat verlopen. Zelfs de avond maaltijd was sterren restaurant waardig! Ik was heerlijk een uur van de wereld terwijl de orthopeed met grof geschut, beitels zaag en boormachines, mijn compleet versleten onderdelen verving. En daarna begint het pas….

Onze oudste is momenteel between 2 woningen en nam haar intrek op ons zolder appartement. Zij is mijn taxi chauffeur en een diploma verpleegkundige zou haar,  naast haar dokters titel,  niet misstaan. Ze doet het met verve en is mij steeds een stap voor. Dat maakt dat ik echt los kan laten.  Ze denkt heel actief mee.  In de ochtend krijg ik heerlijke koffie op bed, inclusief een snoepdosis van het schema, vergezeld door de bontjas die even gezellig tegen mij aan kruipt.  Op zolder is ook haar kantoor, zodat ze zo nu en dan ook nog een beetje kan werken. Volgende week kan ze naar de notaris voor haar eigen onderkomen in Soesterberg. Ze is dus nu een soort vliegende keep. 

Frank doet ook het nodige.  Omdat het wijkteam zich aan alle kanten onzichtbaar maakt moest er een plan B komen. Frank is van uitstekende wil, maar kan het reilen en zeilen van het runnen van een huishouden niet overzien. Voor de kerst werd stap 1 al in werking gezet. Het laten bezorgen van de boodschappen. Die boodschappen moeten dan wel ook worden aangevinkt. Om dat aan te kunnen vinken moet je overzicht hebben van je menu planning. Dus dat moet je eerst maken! Daarna moet je in je voorraad kast gaan kijken en daarna pas gaan aanvinken. Er zijn dus heel veel mentale stappen te nemen voordat er iets eetbaars op je bord beland. Het lijkt allemaal peanuts. Maar voor een autisme brein met hersenkrimp is ook dat een Olympische opgave.  Dus werd er geoefend. Bij oefenen hoort vallen en opstaan. Vallen doet pijn, en dat gaat dan ook weer over…dat is wat het is.  Zijn dagritme schema werd aangepast. Eerder opstaan levert meer dag tijd op. Vooral als je in de ochtend op je best bent.  Schema’s werden door mij uitgewerkt, geprint en opgehangen. Dat ophangen was nogal een dingetje…want in een map in de boekenkast bleek niet te werken. Frustratie daarover gaat ook weer voorbij…. Onze keuken, toilet en badkamer zijn nu gedecoreerd met schema’s. Afvink lijstjes werken perfect als er ook een potlood in de buurt is. Dus ook daar werd ook een goede plek voor gevonden. Fysio, lymfe therapeut, huisarts, lymphastim leverancier…ze zijn allemaal voor mij aan het werk. Want een eerdere been operatie ( in 2010 werd er een slachtpartij aangericht op mijn bovenbeen vanwege het verwijderen van een zeer gevaarlijke melanoom) doet mij al 15 jaar lang, elke 6 weken de gang naar de lymfe therapeut maken.  De verwachting was dat ik forse lymfe problemen zou gaan krijgen. Die zijn er dus….nu nog even uitzoeken op welke manier ik de hele dag op een fijne stoel kan zitten zonder dat de lymfe afstroom gehinderd wordt. De peuten lieten er met mij, hun kennis over heen glijden …….Er moet een andere stoel komen! Na een zoektocht op de iPad, werd ook die gevonden. Er wordt een comfortabel huur exemplaar voor een maand of wat hier in de huiskamer gezet. Helemaal afgesteld op mijn mogelijk en onmogelijkheden.  Dat lijkt mij toch een stuk beter dan een bed in de woonkamer.

En dan gebeurt er nog van alles buiten je eigen huis en zorgen…. Een lieve vriend, het “vreemde kind” van mijn “kankervriendengroep” raadde mij de lymphastim een paar maanden geleden aan. Net als ik had hij problemen met zijn lymfe systeem. En net als hij ging ik dus op onderzoek uit. Je moet dan zelf goed gaan graven op het internet, want als de ziektekosten verzekering niet weet wat voor ding dat is,  dan kom je niet ver. Als dan blijkt dat het in de vergoedingen staat onder compressie therapie maar de persoon…ja persoon, geen chatbot…aan de telefoon werkelijk geen idee heeft wat je bedoelt dan wordt het een internet doolhof. Maar de aanhouder wint. Het proces is in gang. Als het nou maar niet in de gangen, net zoals bij het wijkteam,  ergens blijft hangen…. De lieve vriend heeft iedereen vorige week achter gelaten in deze aardse wereld.  Hij was een gigantisch voorbeeld in het tackelen van obstakels en doorzetten!  Dat doe ik dan dus ook maar!  Zijn hulp door de tip van de lymphastim overstijgt zo zijn aardse leven.

Dankjewel lief “vreemd kind”!

@Petra

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in