Plaszakkengate

blog 33 juli 2025

We zijn weer in het AVL. Dit keer voor bloedprikken, ct en botscan. In de parkeer garage was het al een oefening in geduld . Ik weet daar aardig de weg. rijd bijna fluitend de hellingbanen op. Meteen maar helemaal omhoog want het wordt elk jaar voller daar. Nu was de verste helling baan afgesloten . Frank liet ik maar uitstappen want ik zag de “wekomentelaat” bui al hangen. File rijden op de andere hellingbaan. Weer een ervaring rijker denk ik dan maar. 

Eenmaal ìn het AVL ging ik maar aan het werk. De jaar bestelling voor school in orde maken. Zo maakte ik er al eens kerstkaarten, schoolrapporten en teksten voor de oudergesprekken Eén kleutergroep collega heeft het nut van plak figuurtjes ontdekt dus er waren heel wat aan bestelnummers in te voeren. Frank was al bloed wezen prikken en vond mijn bestelbureau snel. Zo fijn die werkplekken daar als je er een uur of 5 moet doorbrengen!

We dronken koffie en Frank ging weer op pad voor het aanbrengen van het infuus voor de scan.

Het duurde wel lang….errug lang…langer dan normaal.

En daar stond ineens verpleegkundige nr 1  aan mijn mobiele bureau. Of ik de vrouw was van… Frank was flauw gevallen en nu in een rust kamer.  Het mobiele bureau werd gesloten wegens privé omstandigheden… 

Verpleegkundige 1 leidde mij naar kamer 7. Daar zat/ lag Frank. Het infuus inbrengen was pijnlijk geweest. Ik werd overgedragen naar verpleegkundige 2. Even bijkomen en doordrinken want dat moet voor de scan. Hij had bouillon gekregen.  VPK 2 suggereerde limonade en ging dat halen . We konden rustig in de rust kamer blijven….. na een half uur liet ik Frank rechtop zitten. 

Maar het lichte gevoel bleef. VPK 2 kwam weer even kijken en we kregen instructies voor “hoe” en “als” . Het benodigde CT scan water werd met kleine porties op gedronken. De licht in het hoofd toestand bleef aanhouden.  Een uurtje  later toch maar op het oranje knopje gedrukt want op deze manier zag ik me niet met Frank naar de CT scan lopen. VPK 2 ging overleggen met een arts . VPK 3 kwam melden dat de CT gewoon door kon gaan. VPK 4 loodste ons door de achter gangen van de afdeling Beeldvorming.  Iedereen die betrokken was bleek al op de hoogte. Een assistent kwam de rolstoel met inhoud halen . 

Tijd voor een kopje koffie.

Frank kwam met rolstoel weer terug. Het infuus was eruit. Dat helpt misschien. VPK 5 bracht ons terug naar rust kamer 7.  Ondertussen  moest natuurlijk al dat water met het mogelijke contrast vloeistof weer geloosd worden. en Frank bezocht onder toeziend oog, achter de gesloten deur de toilet. VPK 5 zag VPK 4 zoeken naar de meneer in de rolstoel . En zo stond ik medehoorder te zijn van de plaszakken gate. 

Geen idee of het alleen het AVL betreft maar men heeft bedacht dat patiënten die infuus rommel weer uit moeten plassen, dit mogelijk moeten gaan doen in plaszakken. Van die dingen waar dan d.m.v. een gel de “verontreinigde” contrastrijke urine wordt opgevangen en vervolgens bij het verbrandingsvuilnis kan worden weggegooid. De patiënt en zijn of haar naaste loopt dan met zakken van ongeveer 500 gram door het ziekenhuis te sjouwen tot de dichtstbijzijnde bak… of tot bij de supermarkt, waar in sommige gemeenten speciale containers staan voor luiers en incontinentie materiaal… zoiets???

Want dat zou beter zijn voor het milieu…Welk milieu dan? Want die zakken moeten ook geproduceerd en hoe vervuilend is dat dan ? 

En patiënten die chemo hebben ondergaan en thuis een toilet echt privé moeten gebruiken en twee x moeten doorspoelen met de deksel dicht dan???? En àl die medicatie resten in de urine die Frank al 17 jaar uit plast dan? Of alle medicatie resten in alle andere menselijke urine op de wereld ???? Ik denk dat ik een andere oplossing echt stukken beter zou vinden. Net als al dat scheiden van het afval bij alle huishoudens , wat bewezen niet goed werkt… om de burger bewust te maken… waarvan? Er is nog veel te ontwikkelen bij de waterzuivering en de verpakkingsindustrie.  Bij de afval verwerking weten ze dat allang. Nu de gemeenten die nog niet terug zijn naar “af” nog…

Verder ging het met Frank wel weer goed uiteindelijk. Ná de hulp van VPK 6 met tomatensoep, een bed met warme deken waar Frank echt in kon slapen . In de zgn. Comfort ruimte. Ergens in de catacomben van het AVL. We komen hier al zooó lang , maar dit hadden wij nog niet ontdekt.

Heel fijn ziekenhuis dat AVL. we werden geen seconde aan ons lot overgelaten! Zorgzaam tot op je ziel .

@Petra

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in!