De Bosuil

blog 31, maart 2025

50 jaar lang kwamen we in Luxemburg, al 50 jaar hoorden we daar in de nacht of vroege ochtend het roepen van verschillende bosuilen. Ze riepen naar elkaar, “hier ben ik”! Als stadsmeisje geboren in de Schilderswijk van Den Haag en vervolgens opgroeiend in het Statenkwartier van die zelfde stad was dat een bijzonder geluid en dat bleef het 50 jaar lang. “Ik hoorde de uil” , zeiden we tegen elkaar….Ik kan me niet herinneren dat ik dat geluid ooit ergens anders heb gehoord. Ik woon al langer niet in Den Haag dan dat ik er wel heb gewoond, maar nergens anders liet de bosuil merken dat hij aanwezig was. Op de allerlaatste ochtend daar (september 2024) was ik, zoals altijd, erg vroeg wakker en ik zat op de bank van de Witte Beer de krant te lezen op de iPad. Even daarvoor had ik “de” uil horen roepen toen ik even naar de toilet wandelde. Ik dacht nog…goh , wat fijn, hij is er nog…en tegelijk…dag uil, dankjewel….

Na een half uurtje “krant” brak een enorm uilen geroep uit, het bleef maar doorgaan en ik MOEST naar buiten. Ik stond op mijn bloten voeten op het natte gras, in het half donker in mijn ochtendjas voor de caravan. Links en rechts voor mij, in de bomen die daar staan op het talud van de camping, riepen twee uilen om het hardst. Achter mij in het bos gaven twee uilen antwoord. Het bleef maar aanhouden, dat geroep. De uilen in de bomen voor mij vlogen kruiselings over mijn hoofd naar het bos en terug. Een paar keer achter elkaar. Het geroep was enorm. Het ruisen van hun vleugels ook. Het was een zeer indrukwekkend gebeuren. De uilen namen afscheid van mij! Het was goed zo…tijd om te gaan! Het was alsof ze hun toestemming gaven… Nu weet ik dat meestal alleen mannetjes uilen zo roepen, maar het leken net mijn vader en mijn moeder die er afscheid namen van mij daar en een paar keer heen en weer vlogen over mijn hoofd en de caravan. De uilen in het bos waren dan mijn broer en ik. Zo symbolisch! Mijn broer hielp mij die ochtend met het keren en aankoppelen van de Witte Beer. Ook hij zou een paar weken later voorgoed vertrekken met zijn vrouw, zoon en caravan.

In Zeegse waar we twee weken later onze plek innamen hoorde ik ook de uil…alsof ie was meegegaan.

Zoals al eerder geschreven is de Witte Beer aan het einde van zijn latijn. Wat nu? Andere caravan kopen? Wat is er voor gelijkwaardigs op de markt? Het caravan merk Polar wordt sporadisch verkocht in Nederland dus ook op de tweede hands markt is het zoeken naar een speld in een hooiberg en dan heb ik het nog niet eens over een gewenste indeling. Ook tweedehands is het een dure onderneming. En je moet gasflessen blijven wisselen, water halen, wc legen enz.

Zus heeft al een paar jaar een vaster onderkomen in een andere provincie van ons land en ik kon met haar ervaringen uitwisselen. Je kan iets laten bouwen naar je zin en dan op zoek gaan naar een kavel. De plek…tja… dat is nog belangrijker dan het onderkomen zelf. Toeristisch Drenthe heeft een keur aan mogelijkheden. De speurtocht begon op internet, vervolgens ging ik reviews lezen en als iets me aanstond dan reed ik er heen om het eerst met eigen ogen te gaan bekijken. Als dat dan iets leek ging ik op zoek naar bestemmingsplannen, klachten en kranten artikelen. Want een kat in de zak….daar had ik geen zin in. De wildste verhalen doen de ronde over parken die op sterven na dood zijn, permanente bewoning, parken die in arbeiders migranten centra veranderen, ( hou me ten goed, deze mensen moeten ook ergens slapen…) parken waar je ineens je boeltje moet weghalen omdat het verkocht blijkt en parken waar beheerders ineens de benen nemen. Nou dat hebben we de afgelopen 10 jaar in Luxemburg ook vaak meegemaakt dus dat wilde ik absoluut voorkomen.

Op de caravan tafel lag een wirwar aan blaadjes en ik croste heel Drenthe door. Soms was er een kavel waar nu nog bomen op stonden. Je moet dan echt wel door het geheel heen kunnen kijken wil je je een beetje een voorstelling kunnen maken van “hoe het zou kunnen worden”….over een paar jaar…wilde ik dat? Is dat haalbaar met een almaar zieker wordende man? Hoeveel kilometer is het van huis? Hoe lang doe je daar over? Kan hij dat nog rijden? Hoeveel kilometer is het naar Groningen? En hoe lang doe je dáár dan over? Van dorp naar dorp duurt beslist langer dan over de snelweg! Het werd een heel gepuzzel. Na een park of 10, met soms echt hele trieste plekjes, vond ik een parel in Assen. Beschikbare kavels her en der over het park. Maaaarrrrr die lagen of compleet in de zon ( erg warm in de zomer) of achter een kampeerveld (herrie in het seizoen) of langs de openbare weg naar Smilde, gescheiden door wat braamstruiken….

Totdat ik die ene kavel zag…daar stond al wat op…dat wilde ik niet, maar ja…..die plek… aan de bosrand. En het huisje is bijna nieuw.

Ik ging er 4 keer heen. In de regen, in de wind en ook een keer om 12 uur toen de zon scheen begin november. En dan…dan moet je echt in de telefoon klimmen en is het “ wat als” voorbij. Info inwinnen, vragen opstellen, bezichtigen, kosten in kaart brengen en niet geheel onbelangrijk…geld tellen! Op een terugrit uit Zeegse ging Frank een keertje mee. Dit was wel wat. We konden er, met nummer 4, proefslapen en deden een bod. Net op tijd, want hoewel het al een poosje leeg stond waren er nog twee kapers op de kust! Van deur tot de bank met thee bij lief kleintje, is het 22 minuten….

Het is gelukt! Recreatie woningen hebben vaak een naam. Die van ons?

“De Bosuil”

@Petra

Wil je ons volgen? schrijf je in!