29……Ikke zelluf doen

blog 29.

Dat zeiden onze kinderen in hun peutertijd….

De fabrikant van Xgeva heeft bedacht dat patiënten die dit middel nodig hebben dat prima zelf kunnen injecteren ipv een verpleger van Eurocept. Dus i.p.v.. een gekoeld transport ( alsof er een mega vrachtwagen voor je deur gaat staan…) met een ampul en een injectie naald komt er tegenwoordig een gekoeld transport met een kant en klaar prikding. De box voor de injectienaalden kwam ook en staat bovenop de keukenkast (en die wilde ik in de nieuwe keuken leeg houden!!!!! Niet zeuren Petra.) Verpleger Frank legde het uit en vroeg of Frank dat in het vervolg misschien zelf zou willen doen. Met de nadruk op “misschien” want hij vertelde dat het ook prima was als hij bleef komen. De maand erna zou hij het nog een keer uitleggen, de maand daarna zou Frank het zelf proberen. Beetje verwarrend want de heren heten allebei Frank.

De Oudste Frank was er van overtuigd dat hij dat prima zelf kon. Hij had immers in het verleden zichzelf vaak moeten injecteren tegen trombose na operaties ( 2004), dus hoe moeilijk kan het zijn… De jongste Frank stortte heel rustig en vriendelijk een partij gebruiksregels over de Oudste Frank heen, toen ik de worteltjes stond te raspen in de keuken. Toen Jongste Frank weer weg was duizelde het de Oudste Frank….Er werd wat over en weer over gepraat tussen de Oudste Frank en mij. Oudste zou erover nadenken.

Een maand later herhaalde zich dit ritueel. Weer een uitleg die natuurlijk allemaal heel logisch was en…Jongste Frank kon ook gewoon blijven komen. Geen probleem. Oudste Frank lukte het niet om de uitleg na afloop te herhalen. Moest Jongste Frank dan een stappenplan gaan schrijven? En moest ik erbij blijven zitten om te kijken of het goed ging, moest ik een stappenplan schrijven? Vrouw kon het natuurlijk ook gaan doen. Vrouw stond in de keuken en dacht…..Ja dat kan, maar het hoeft niet….dat bord hangt niet voor niks op de koelkast wand…

MOET ik dat nu doen…moet IK dat nu doen…moet ik DAT nu doen…moet ik het NU doen… moet ik dat nu DOEN?

Niet alleen voor Frank maar ook voor mij geldt dat….dus ik dacht was NEE, IK MOET DAT NIET. Ik moet al genoeg en als iemand anders het kan doen… graag! Als je 4 maanden lang wekelijks, een nefrostemie (2018) hebt verschoond dan weet je wat er allemaal nog kan gebeuren wat wèl echt moet (en er zijn lotgenoten die dit al jaren doen.)

Er volgende weer een gesprekje over dit geheel. Wat vind je fijn, wat wil je zelf en dan niet denken in termen…ik kan dat , en hoe moeilijk kan het zijn….. maar bedenken wat je fijn zou vinden. Het heeft veel voordelen om Jongste Frank gewoon te laten komen: je hoeft er zelf niet aan te denken, je hoeft zelf niks in te plannen, want dat gebeurt gewoon met de verpleger, bij de laatst gezette injectie, voor de volgende keer, het gebeurt ook gewoon als ik er niet ben en je (en ik ook) hoeft verder nergens aan te denken. En weer was er bedenktijd nodig…mijn suggestie: bespreek het met de coach.

De keer daarna was Jongste Frank op vakantie. Zitten wachten op een prikmeneer of mevrouw is niet leuk als die niet komt opdagen. Er werd wat heen en weer gebeld. Wij spreken altijd af aan het einde van de middag want dan zit het andere afspraken niet in de weg. Half 5 is voor ons een prima tijd. Dat gebel was weer gedoe, want Frank slaapt in de middag . Enfin het kwam in orde, de prikdame stond de volgende dag te vroeg op de stoep, ik was gelukkig thuis en Frank had net weer zijn ogen open. Eind goed al goed…

Coach Dennis werd ingeschakeld. Het duurde even voordat ik het dan vervolgens ook wist, maar het gebeurde. Uitslag: toch wel veel fijner als Jongste Frank gewoon blijft komen. maar die mag natuurlijk nooit meer op vakantie gaan….

En Jongste Frank kwam nog 1 keer met ,een voor hem, verheugend nieuws: hij had een andere baan! Super leuk natuurlijk voor hem, Jonge Frank. We gaan hem missen!

De maand erna kwam er een ander verpleeg mevrouw. Nanka! Mooie naam, vernoemd naar een Indonesische vrucht zo vertelde zij nadat ik er naar vroeg. Ik heb heel wat namen voorbij zien komen de afgelopen 40 jaar, maar Nanka was daar niet bij. Nooit een sleutelhanger, mok, of tasje te vinden in “cadeauwinkels” waar je dit soort dingen ineens tegenkomt en dan toch even kijkt of je iemand blij kunt maken met een klein cadeautje. Ik krijg al visioenen van een glazen mok met een geëtste naam, want dat is een uurtje werk met al het hobby gereedschap wat ik in huis heb. Nanka moet zich eerst nog bewijzen. Dat deed ze ter plekke al doordat ze tijdens het drinken van de kop koffie een compleet organisatie bureau leek te leiden nu onze Frank ineens iets anders was gaan doen. Bewonderenswaardig keek ik dat eens aan. Een 18 jarige had een infuus nodig maar had tentamens. Bij wijze van uitzondering gaat Nanka dat op zaterdag geven ipv op haar werkdagen, en tijdens het geven van dat infuus kon ze haar administratie bijwerken, ze moest dan toch wachten… we konden het allemaal volgen. Het zal je baan maar zijn….

In het dossier van Nanka stond dat meneer de injectie in het vervolg zelf zou gaan geven…Nee dus… Jongste Frank had kennelijk verzuimd dat te noteren. Geen probleem, Nanka komt gewoon de volgende keer weer. Wel even zorgen dan dat er genoeg suikerklontjes in de minstens 100 jaar oude Art Nouveau suikerpot van mijn oma zit. De melk waren we al gewend door de coach. Maar suiker gebruiken wij ook nergens in, dus das ff opletten. Er zwerven nog ergens leuke suikerklontjes uit Noorwegen in de vervangen keuken. Die moest ik even opdiepen. Ook heb ik nog tig suikerstaafjes, ooit gekocht bij de Makro voor een vakantie in Noorwegen ( duuuuur daar die suiker! Tjonge jonge) een doos vol. Het kwam nooit meer op sinds Frank vanaf 2011 ook suikerloos in thee en koffie door het leven ging. Zuinig als ik ben vond ik nog ergens een zakje met die dingen. Suiker en zout hebben geen houdbaarheidsdatum dus opmaken!

De injectie naald nam ze weer mee, had niet gehoeven gezien de pot bovenop onze keukenkastjes , die ik leeg wilde houden…. netjes etiketje eraf vanwege de privacy….ze mag nog wel blijven deze Nanka! Toch maar een thee glas etsen dan…als ze dat drinkt tenminste.

We waren ook al weer in het AVL, geen bijzondere dingen. DE PSA loopt heel langzaam op. Alhoewel daar de ontdekking werd gedaan dat Frank geheel eigenhandig ( zelluf doen) zijn medicatie had aangepast… (I was not amused, het had nogal wat mentale bijwerkingen dat hij dat had gedaan en dat was merkbaar, maar ik wist van niks…)

Er veranderd verder de komende drie maanden niets. Ergens in december/januari weer scans om de boel te monitoren…

@Petra

wil je ons volgen? Schrijf je dan in