Blog 28, juni-augustus 2024
Het is weer tijd voor de periodieke scans. Frank is vanaf het moment dat de datum bekend is uit zijn doen. Logisch, want het blijft ook na al die jaren gewoon spannend. En het wordt steeds spannender. Vorig jaar januari dachten we al aan chemo en het is er nog steeds niet. Er wordt zo hier en daar een kleine wijziging aangebracht in de medicatie maar dat is het dan ook.
De coach komt 2 x per week en helpt Frank met zaken in een ander perspectief te plaatsen. Hij heeft Frank ook geholpen met het plannen van een weekje vakantie in zijn eentje, maar dat dreigde zonder mijn ingrijpen niet goed te gaan omdat zijn beoogde week mogelijk precies in de scan week zou vallen. Frank lost dat dan op door te denken dat hij wel met het openbaar vervoer naar het AVL kan gaan maar dat gaat natuurlijk helemaal niet als je daar vervolgens uren zoet mee bent en je in een uithoek van NL zit. Alles kan uiteraard, maar of het ook verstandig is….Dan dus maar het AVL laten weten dat het die week niet kon. Dat is veel eenvoudiger. De ene keer gaan ze wandelen, Frank en de coach, de andere keer komt de coach thuis.
Ik blijf echter vliegende keep voor rare planningen in zijn weekprogramma. Alle soorten activiteiten hebben een kleurtje om overzichtelijk te maken wat inspanning vergt en wat ontspanning. Maar dan nog plant Frank zijn week veel te vol en dat is nergens voor nodig als er geen deadlines zijn. Volle planning is een vol hoofd en een vol hoofd is chaos en niet fijn. 1x in de week gaat hij naar fitness en 2 x in de week gaat hij boogschieten met jongste. In dit seizoen is dat buiten en met 2 x in de week de coach, maakt alleen al een volle week.
We waren in mei weer op onze vaste stek in Luxemburg. Dat ging met ups en downs want we hebben in oktober nieuwe overburen gekregen die goed laten horen dat ze daar ( permanent) wonen. Soms denken we wel eens: het is geen camping meer, maar wij weten dat niet. Er komen steeds meer mensen te wonen die nergens anders een woning hebben. Geen probleem als ze zich gedragen. Meestal gaat dat goed. Nu dus een keer niet. Frank bleef er een week alleen en ik reed heen en weer.
Frank was in mei ook jarig en dan zijn we bijna altijd in Luxemburg. Dat vierden we uiteraard daar met gebak en lekker eten maar ook met een fietstocht rondom Delft afgelopen week. Met koffie, gebak en diner toe. Ondanks de slechte weersvoorspelling hielden we het bijna droog. We brachten ook nog een bezoekje aan het Hoogheemraadschap van Delfland waar broer-lief werkt maar die was er helaas niet. Een kop thee en een wc gelukkig wel. Er is veel veranderd daar rondom het station, sinds Frank er studeerde. Hij kon feilloos de weg vinden naar zijn voormalige studentenkamer. Toen kind nr 3 daar ging studeren in 2011 was ik nog even binnen daar. Er was niets veranderd, alleen een nieuwe keuken. En de bakkerij was gesloten. Het hele pand is doortrokken van de lucht van vers gebakken brood. Dat krijg je alleen weg als je het pand afbreekt denk ik. De omgeving van Delft was prachtig en het fietsen heerlijk. Fijn dat dat nog kan.
Bovenstaande schreef ik in juni, het bleef bij concept…nu dus maar weer verder.
De scans zagen er rustig uit. Iets groei maar niet verontrustend. Gewoon maar weer door met waar we gebleven waren. De ongerustheid kan weer even in de ijskast.
Frank kon met een opgelucht hart naar zijn beoogde vakantiehuisje, ik bracht hem heen en jongste haalde hem terug. Een fijne week met fietsen en vliegeren op het strand. Even tot jezelf komen.
Inmiddels werd het zomer, je gelooft het bijna niet na een half jaar herfst! De paddenstoelen groeiden in ons gazon(netje).
Wat ook enorm groeide was het gras op de camping. Wat een puinbak is het daar. Ongekende wanorde. Je mag nergens iets van zeggen want dan doe je niks anders dan “klagen”. Ook niet over het feit dat de douche koud of lauw is. En als de elektra uitvalt dan bellen ze een elektricien en moeten wij de rekening betalen. Zo werd er gedreigd…( de kapotte kabel lag bij andere buren, maar wij hadden de sleutel van de kast en dat zinde het opperhoofd niet. Zeggen dat er geen geld is en alle sloten van de kasten vervangen omdat ìk een sleutel heb en zij die kwijt waren…. Dupliceren was goedkoper geweest. Dat was wel heel kras en gebeurde echt…) Toppunt van ellende werden onze zogenaamde overburen daar. Keiharde muziek en een enorme hoeveelheid zooi. Permanente bewoning, met een onzin verhaal van een huis in aanbouw van een miljoen. Mevrouw werkte achter de kassa bij de Bauhaus, meneer in de dementenzorg. Dan heb je echt geen hypotheek van 9 ton, ook niet in Luxemburg. En wij ons maar braaf aan de regels houden. De hondenpoep omzeilen op je eigen plek, je auto ergens anders zetten omdat die niet meer op onze eigen plek kon staan vanwege plantenbakken van de overkant (geen draairuimte meer) En als je je gewoon niet aan de regels houdt dan heb je de macht, zoveel macht, dat de camping beheerder ineens onder je luifel staat en de beëindiging van je plaatst aankondigde omdat je iets zei over de harde muziek.! Het syndicaat had een “weloverwogen beslissing” genomen. Nou doet het syndicaat dat wel vaker en dat heeft nog nooit tot enige substantiële verbetering geleid. Eerder ruzie met mensen die hun best doen, maar alé. ( ongeveer elk jaar met een welwillende nieuwe beheerder)
En zij ook, en zij ook, wijzend naar achteren en naar voren, dwz de plek van broer en van dochter. Ik zie de schriftelijke bevestiging wel tegemoet. Daarop ging mijn Phil Collins dus heel hard aan als de overlast van de buren te groot werd, ze konden er niks van zeggen…en hun muziek zweeg….fijn, heel fijn….
Die bevestiging kwam een maand later, met aangetekende post. Zonder enige uitleg. Broer kreeg die ook, dochter niet. Einde van een tijdperk 1974-2024!!!
Je zou erin blijven… ware het niet dat ik al in maart had besloten daar te vertrekken en óók al per 1 nov een nieuwe plek had geregeld in Noord Drenthe. Frank wist nog van niks. Ik wist het zelf ook nog maar net eenmaal dagen. Ik had daar vorig jaar al naar geïnformeerd, maar besloot toen , na de reparatie van de kachel toch nog weer naar Luxemburg terug te gaan. Zoiets als het bloed kruipt waar het….. Luxemburg wordt gewoon voor Frank te ver. Ik breng en haal hem als ik moet werken, maar het is best een mijl op zeven en een zeer vermoeiende rit voor hem, al heeft hij de hele 378 km zijn ogen dicht, dan nog. Af en toe rijdt hij zelf een uurtje, maar lang niet altijd.
Enfin, gras dus kniehoog en de overburen met de noorderzon vertrokken een enorme puinhoop achterlatend. Inclusief een familie ruzie, veroorzaakt door hen tussen de twee broers die de boel daar beheren. Diep triest.
Geen woorden nodig toch, bij deze puinzooi…ons uitzicht?
Dat we naar noord Drenthe verkassen heeft nog een reden, een hele leuke, die we lang voor ons moesten houden. In het Nederlandse Noorden waar oudste zoon en zijn vrouw wonen komt nieuw leven. We worden Opa en Oma! En hoe leuk is het dan als we daar in de buurt kunnen zijn zonder lang te hoeven rijden!
De plek heeft tal van voordelen. Ik kan Frank gemakkelijker brengen en dezelfde dag alleen weer terug rijden en andersom ook. Dat geeft ons beiden ruimte. En ach, we waren toch wel vertrokken maar de manier waarop het nu gaat is diep triest. Zo had het niet moeten eindigen. Niet zo, niet fijn maar het zei zo.
De foto’s bovenaan deze blogspreken boekdelen voor mij. Bij de eerste was ik 11 jaar….! Deze Luxemburgse Hofleverancier was voor ons en het gezin waar ik uitkom, zo ongeveer wat Appie voor de Nederlander is. In juni was er in de galerij van dit inmiddels enorme winkel complex een filmpje te zien over de bouw. Het winkel complex vierde een jubileum…50 jaar! En wij maakte alles mee. Ik zie nu pas dat op de eerste foto er nog een bouwkraan te zien is. Het complex was nog niet af maar Cactus wel open. Het was een bijzonder iets in die tijd. Zo’n enorme zaak! Ik was als 11 jarige altijd mijn vader kwijt daar. Als ik me uitrekte en zocht naar zijn kale hoofd had ik hem toch steeds weer snel gevonden…
Twee maanden voordat mijn vader overleed kwam ik hem in die winkel tegen….hij had niks nodig, maar er stond 1 fles whisky in zijn karretje…voor zijn vriend in Zweden. Ik zei tegen hem: als het je niet meer lukt, dan breng ik hem naar Mehmet…..en dat deed ik…..
Ik ga er nog een lang weekend heen en daarna gaat broerlief mij helpen om onze Zweedse Beer daar voorgoed weg te halen!
@Petra
Framtid 