Xgeva

Blog 26

december 2023

En feest werd het, zeer intiem op het lommerrijke pleintje bij hun piepkleine appartementje in de Indische buurt van Groningen. Prachtige wijk met woningen in de Amsterdamse stijl. Zeer charmant is het daar.

Tijdens de ceremonie reed de handhaving langs, die kwamen even controleren of het feest, waar een vergunning voor werd gevraagd maar niet werd gegeven, geen hinder opleverde. Dat leverde het niet en na een stille rondgang van de witte auto met blauwe strepen kon ik mijn ingehouden adem weer langzaam loslaten.

De enige muziek was de melodie van Pachelbel bij het binnengeleide van de bruid door haar vader. En daarna…twee violisten van het conservatorium die in de gaten kregen dat hier iets leuks werd gevierd. Ze kwamen het gezelschap verblijden met hun kunsten met jawel…precies dezelfde melodie…en ze wisten het niet…zo mooi! Daar kon toch niemand bezwaar tegen hebben!!

Bruid en bruidegom hadden het prima voor elkaar, mooie authentieke stoelen en tafels gehuurd, bruidegom had met de hand heerlijke broden gebakken in hun piepkleine keukentje, vrienden aan het koken gezet en heerlijke etenswaren uit het vaderland van bruids’ moeder meegenomen op hun trip die ze in de zomer maakten. Een heerlijk kleinschalig fantastisch feest waar we nog lang met liefde op terug kunnen kijken.

In het huisje was het goed toeven, de strijkplank had ik beter wel zelf mee kunnen nemen want die was te vies om aan te pakken. De randjes en hoekjes in het huisje overigens ook, maar ach…er zijn belangrijkere dingen. Bruidegom kwam de dag na het feest nog even op bezoek, er werd gewandeld, geslapen en op het terras gezeten. Nu in december kun je je nauwelijks meer voorstellen hoe warm het dat weekend was.

Eenmaal thuis, de boel opgeruimd en het “gewone” leven weer opgepakt. De keuken leek afgemaakt, maar niet heus….want er ging bij het vervangen van wat onderdelen een kastje kapot en vorige maand ook de verlichting én de gloednieuwe magnetron waar 5 maanden op hadden gewacht….zucht… Oudste zoon kwam twee keer naar het zuiden afreizen om de overgang van ons parket naar de nieuwe keukenvloer weer netjes te maken. Na veel gedoe met plaatselijke parketboer, liet die niets meer van zich horen. Als iemand nog een massief eiken dilatatieprofiel met onderlat nodig heeft..er ligt twee meter bij ons in de schuur. Ik hoop toch echt dat het voor het einde van het jaar klaar is. De resterende dozen konden wel worden uitgepakt.

Er moest veel weg. Door de andere (officiële ) constructie van de keuken mis ik een ruimte van ongeveer 40 cm breed en een 100 cm hoog en de kastjes zijn iets minder diep. Geloof mij, daar paste veel in. Waar wij in de montage van de oude keuken het genoeg vonden om het aanrecht behalve op alle kastjes ook aan de zijwand te laten rusten op een lat van een paar cm breed, maakt de keukenboer een passtuk van 10 cm breed aan twee kanten. En dus ook boven het aanrecht. In onze hoge kast zitten hele dikke forse scharnieren waardoor de bestelde laden niet passen zoals de keukenboer en ik het wilde. Overal ruimte verlies dus. Niet heel erg, alles went, huishouden is natuurlijk met 60 % gekrompen sinds de kinderen het huis uit zijn, maar de tijd om alles zelf te bakken en te koken is toegenomen. Dus werd er heel selectief gesorteerd in wat weg kon. Weggegeven en verkocht. En dat terwijl ik al heel veel had opgeruimd…een opruimjaar dus of zo.

Frank heeft inmiddels weer allerlei scans achter de rug. De uitslag daarvan hebben we inmiddels ook. Plekjes die de vorige keer gezien werden, zitten er nog steeds. Vermoedelijk littekens van eerdere “trauma’s “ omslaan met een zeilboot vorig jaar en misschien een verborgen longontsteking. Zoiets. Frank had “nergens” last van…enfin. Het is weer een hele geruststelling.

Minder geruststellend is dat er botontkalking aan de gang is. Maar we hebben een voortvarende oncoloog en dus wordt er speciale medicatie voorgeschreven.

XGeva. Speciaal, omdat dat thuis wordt afgeleverd en 1 x per maand thuis wordt toegediend. Heftig spul dat, als er iets in het gebit niet goed is, problemen gaat geven. Eerst maar weer naar de tandarts dus. Alles moet in orde zijn, geen twijfels want dan moet dat eerst worden opgelost. XGeva moet de botten sterker maken. Het werkt pas goed na 5 maanden toediening. Het is ook een voorbereiding op wat Frank nog meer te wachten staat.

Franks mentale gezondheid is broos. Hij kan erg in zichzelf gekeerd zijn en vind het erg moeilijk uit zichzelf woorden te geven aan wat er buiten hem en binnen in hem gebeurt.Het afgelopen jaar heeft laten zien dat het leven van alledag voor hem onoverzichtelijk blijft. Als je dan ook nog een flinke portie heftige medische toestanden te verstouwen krijgt is er meer hulp nodig op dat gebied dan alleen een dagelijkse wandeling om je hoofd leeg te maken.In het AVL hebben ze ook mentale hulpverlening in het pakket. We hebben er een afspraak gemaakt. Het is goed dat de keuken klaar is. Een hele zorg minder.

Jongste komt tegen kerst weer thuis. Groeit het huishouden weer even met 15% . Even…want het wordt hoog tijd dat hij eigen woonruimte gaat zoeken. Op zolder heeft hij 10 jaar mogen oefenen in zijn eigen appartement en in Genève heeft hij 8 maanden dat nog eens uitgebreid. Bij het CERN wilden ze hem nog wat langer houden, een enorme opsteker, maar als je een jaar in het buitenland verblijft gaan er allerlei andere regels gelden en dus komt hij weer terug want dat wordt voor hem ook erg ingewikkeld en dat is het niet waard. In NL werkt hij verder aan het promotieonderzoek en hij kan rustig nog weer even terug voor een paar weken. Oudste gaat hem halen, ze zorgen goed voor elkaar, die kinderen van ons…

Fijne feestdagen allemaal!

@Petra

wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in!

Dit delen:

Plaats een reactie Reactie annuleren