Keuken en meer..blog24

Juni  2023

Een stukje uit Amersfoort, lange tijd niets geschreven, wel veel gebeurd.

Sinds januari was ik bezig met het uitmesten van de keukenkasten. Dat gaat zo als een nieuwe keuken in aantocht is. Sinds het gezin en dus ook het verjaardagen vieren in aantal en gezelschap is geslonken zijn ook erg grote schalen niet meer nodig. Verjaardagen zijn vooral voor Frank een hele opgave. Te druk, teveel gedoe. Uitmesten dus die boel. Gelukkig kennen we in Nederland een prima handelssite en zo gaan er heel wat pakjes heen en weer, tussen kopers en verkopers want nieuwe spullen worden natuurlijk ook wel aangeschaft.

Eind januari werd onze plek in Luxemburg weer aangedaan door mij. Helaas pindakaas…binnen 24 uur weer retour want de kachel van ons onderkomen bleek niet meer te willen functioneren en dat is geen doen met een paar graden onder nul. 

In februari heb ik dan dus maar een huisje gehuurd om even een weekje los te kunnen weken van alles wat er thuis gebeurde. 

Daarnaast was de emigratie  van jongste ook in zicht. In kaart brengen welke juridische  stappen en zaken je dan moet regelen is pure noodzaak. Zoonlief deed dat met hulp en controle veelal gewoon zelf maar in de gaten houden of alles op tijd gebeurt is nog wel nodig. En dan… ga je met een auto, trein of vliegtuig, en hoe komen de spullen die je wilt meenemen ( en welke neem je dan mee…?) dan ook op de plek van bestemming? Ga je voor een jaar? Of korter. Korter bleek handiger, je kunt gewoon in NL ingeschreven blijven. En het scheelt een heel gedoe met zaken als belasting en verzekeringen, om over een evt auto maar te zwijgen.

Een auto wordt in februari gespot en in maart samen met mij gekocht. Mooi ding, lekker groot, en flink rood, niet te missen in het verkeer en goed genoeg om het een jaartje zonder garage onderhoud te kunnen stellen. Beetje lastig als je de Franse taal niet beheerst. Ruim genoeg voor een paar verhuisdozen, een boog en een trekhaak voor een fietsenrek ( dat er ook nog niet was..), dus fiets kon mee. Ondertussen in de keuken inpakken. Dozen aangeschaft en in de supermarkt gescoord, inpakpapier, lijstje met nummer en inhoud. Nummers op de dozen, ruimte maken boven, bepalen welke dozen naar onze externe garage konden en welke in huis moesten blijven ( boeken!!!!) Boeken? Staan die in de keuken dan? Nee, maar we hebben een open keuken en ook de vloer moet eruit dus dat geeft een enorme stofboel. Bovendien staat de boekenkast al 7 jaar scheef dus dan is het een mooie gelegenheid om ook die recht te zetten maar dan moet ie wel leeg zijn !! Enfin, de puinhoop in huize Barel blijft redelijk georganiseerd en overzichtelijk voor mij, maar een puinhoop werd het wel en dat was verre van overzichtelijk voor Frank.

Jongste vertrekt na Pasen met zijn broer naar Genève. Broer komt na een paar dagen hulp weer terug. Jongste gaat werken bij het CERN. Hij doet een promotieonderzoek bij het Nikhef in Amsterdam en werken bij het CERN is daar een onderdeel van.

 Mooi op tijd want de keuken sloop wordt in mei gepland. En laten we dan prima, met Gustav op de zolder kunnen bivakkeren! In een luxe studenten onderkomen met keuken. Wel nog even schoonmaken en het een en ander inpakken, zodat onze spullen die ik toch echt denk nodig te hebben ook naar boven kunnen.. en dan .. blijkt de keukenmachine niet goed gerepareerd, dus mijn best maatje moet weer worden opgestuurd. Wat een gedoe…de grote doos, labels, het loodzware ding wegbrengen en als je hem weer ophaalt zit ie klem in de locker van DHL….pfffff….maarrrrr…hij doet het weer!  

Dochter 2 komt een weekend om de door onszelf ontworpen en op maat gemaakte eikenhouten kast van de keuken los te maken en te verplaatsen zodat de vloer eruit kan. 

Ondertussen neemt Frank, na 2 jaar ziek zijn, ook officieel afscheid van zijn OR collega’s met een etentje hier in een restaurant in Amersfoort. Een bont gezelschap van diverse pluimage en heerlijk eten. Frank mocht veel complimenten ontvangen voor al zijn werk in de ondernemingsraad van ProRail waar hij meer dan 10 jaar in heeft gezeten. Na afloop was hij gesloopt maar zeer voldaan. Jongste kon nog even met zijn nieuwe bolide voor taxi spelen. 

Twee weken daarna was het de beurt aan zijn werk collega’s in de Inktpot, zoals dat gebouw heet. In een uurtje tijd met koffie en koek werd er teruggekeken op zijn loopbaan daar. Mooie anekdotes kregen we te horen, met wijn, bonnen, bloemen en bonbons. Het afscheid werd een beetje als pensioen benoemt, dat is het helaas niet echt maar wel een beetje. Zo komt er nu een deel inkomen van het pensioenfonds en mogen we nog steeds gebruik maken van de trein tegen een gereduceerd tarief. Heel fijn. Het boek werk is definitief dicht!

Het wordt meivakantie (want ik werk wel nog steeds) en we gaan een week naar Luxemburg. Tweede dochter doet ondertussen haar stinkende best om de zolderverdieping schoon te maken en dat wordt in grote dank aanvaard!

De kachel van de caravan blijkt, ook na vereende krachten van zonen, die er 1 nachtje onderweg naar Genève sliepen en mobiele gesprekken met onze Zwedenkachel man en geduw en getik van Frank, niet in staat het weer te gaan doen. Met een elektrisch kacheltje van dochter 2, die daar ook een huisje heeft, wordt de boel redelijk warm in deze toch wel te koude week. En als dan ook de stroom nog uitvalt op de hele camping en men van mij een sleutel moet lenen die ik, volgens de burelen, helemaal niet mag bezitten, maar het toch wel fijn is dat ik hem heb…. ik ook medegedeeld krijg dat ik hem wel terug krijg maar dat de sloten toch binnen 3 weken worden vervangen (en dat is niet de eerste keer dat ik dat hoor) én er ook al 3 dagen geen warm douche of afwaswater uit de kranen komt, men de  telefoon verbinding verbreekt als ik zeg dat dat toch echt niet kan…raakt voor mij de maat wel vol. Uhhhh, wel een erg lange onoverzichtelijke zin…volgen jullie het nog?

Slecht onderhoud en beheer van deze mooie plek is daar debet aan. Ik tel de knopen op mijn stokoude vest en besluit na een tweetal nachten slapen de caravan mee terug te nemen naar NL. Onze Zwedenkachel-expert wilde hem zelfs op de route naar zijn eigen zomer- en winteronderkomen wel bekijken maar beter is het om hem naar zijn bedrijf in NL te brengen voor mogelijke reparatie. De beste man denkt goed met mij mee. De kachel zoals wij die hebben is niet meer in productie en ook onderdelen zijn niet meer nieuwe te koop. Deze man is goed bedreven in de Zweedse tweedehands markt, dus hij ziet nog wel mogelijkheden. In het ergste geval moet er een andere Zweedse kachel in maar dat is een zeer prijzige aangelegenheid. De caravan is dus hiermee feitelijk total los…..ik moet maar weer knopen op mijn vest gaan tellen voor de volgende beslissing. En zo staat er dan een caravan naast de deur, die ook leeg moet. Dááár zat ik nou helemaaal niet op te wachten….

De koelkast moet leeg, en het keuken restant wordt ingepakt. Leeg …is echt leeg. Al het meubilair bij elkaar geschoven,wandkast hermetisch beplakt en ingepakt in plastic zeil, piano toegedekt met een deken, en zeil, tv in een oude dekbedhoes gewikkeld en later ook nog afgeplakt met plastic. Frank helpt gelukkig waar hij dat, op mijn aanwijzingen, kan. Zelf overziet hij het niet.

Op dag 1 komt er niemand opdagen, zit je in een half lege kamer om 7.30 te wachten. Om 9 uur maar eens met de aannemer gebeld. Sterfgeval, tja, kan gebeuren. Morgen maar weer opnieuw. 

Komt er eerst een vrachtwagen met een container en vervolgens een kleerkast van 2 meter lang met een koffertje, radio en breekijzer en die de door ons (29 jaar geleden) zelf geplaatste keuken in 1 dag eruit jast in z’n eentje…dag keuken…

De volgende dag komt er een handige pief met een kango die urenlang op zijn knieën de vloer en ondervloer te lijf gaat. Kunnen we precies zien waar de breuklijnen zaten die de tegelvloer inmiddels had. 6 cm cement verwijderd. En ik me maar zorgen maken omdat ik tegels had gekocht die 0,4 mm dikker waren dan de oude…geen probleem ruimte zat…zelfs voor vloerverwarming 🙃

De container is snel vol.

Wat volgde was een opeenvolging van werkzaamheden aan afvoer, buiten kraan, en omleggen van elektra en water aansluitingen ( 10 cm verder…) sleuven frezen voor de nieuwe elektra. En enorm veel stof, stof en stof. Zo erg dat de nieuwe stofzuigerzak na 2 zuigbeurten aangaf vol te zijn…miniem fijn spul, ligt overal óók in mijn volle tapkast met vazen, wijn en jam, want er bleek een afvoer van boven door de keuken te lopen die boven door de muur in de kast verdwijnt. En ja…dat was dus niet helemaal dicht! En 1 keer door de kamer lopen geeft je al het gevoel dat je je haren moet gaan wassen omdat er krijt in zit…

Enfin, na een paar dagen is ook dat leed weer geleden en ook de trapkast weer opgeruimd en schoon. Totdat de aannemer onder de vloer moet zijn waar een laag van 30 cm aan isolerende neopixels ligt waar de beste man doorheen moet zwemmen en onderweg van alles meeneemt in de plooien en zakken van zijn werkkleding als hij weer boven komt..ik heb maar een bloemetje voor zijn vrouw gekocht, want hij nam ook alles mee naar huis…ik zoog zelfs onze grasmat, de fietsenschuur, de stoep en goot. Want overal lagen die bolletjes die mogelijk voor vogelvoer worden aangezien. De man moest nog drie keer onder de vloer zijn. De laatste keer had hij een grote glimlach op zijn gezicht toen ik thuis kwam….” Jij gaat heel blij worden van mij” , zei hij….had ie een regenbroek aangetrokken…geen enkel bolletje in de gang. Hij had vast een slimme vrouw….!

Enfin tot zover de keuken. 

We moeten ook nog weer een halve dag in het AVL zijn voor bloedprikken  en diverse scans. De PSA waarden lopen langzaam op en een zogeheten nulmeting is dan weer aan de orde. We bivakkeren weer urenlang In het ziekenhuis. Ik neem werk mee, en begin aan de rapporten voor school. Frank drinkt water, leest, dut en laat zich prikken en scannen. Vanwege het infuus mogen we het ziekenhuis niet uit. Na 17.00 uur worden we weer losgelaten. 

De week erna krijgen we de uitslag als we ons wederom naar Amsterdam begeven. Het lijkt mee te vallen. Lijkt…want wat meevalt is de stijging van de PSA. Maar de PSA zegt niet alles. Er is een tumor plek geslonken, niks vreemds te zien op de botten, behalve iets op een rib. Maar Frank is drie weken geleden gevallen in de tuin, flinke plek op zijn scheenbeen, verder nergens last,  zei hij…..maar dan toch die plek op de rib. Kan van een val zijn. Vorig jaar was hij omgeslagen met een zeilboot tijdens ons feestje in Friesland. Daar had hij een kneuzing aan overgehouden daar op die rib. Maar dat was al te lang geleden volgens de arts. Nu dan toch van die val in de tuin? Frank had niks gevoeld daar, zegt hij.

Op zijn longen was ook iets te zien, dat kan van een pas doorgemaakte infectie zijn, maar wij kunnen ons niet heugen wanneer hij voor het laatst ziek zou zijn geweest, wat dit kan achterlaten….

We mogen weer 3 maanden wegblijven. De arts kijkt geen 6 maanden meer vooruit. Wij dus ook niet. Over 3 maanden bekijkt de arts wat er aan de hand kan zijn. Er wordt nog een medicatie vervangen naast de Abiraterone. Dexamethason ipv prednisolon.

Dat wordt geleverd door onze apotheek. Weer een dikke bijsluiter. En de komende weken in de gaten houden of hij last heeft van een van de bijwerkingen in de enorme lijst…..

Elke week bespreken we samen de planning. Zo kan Frank overzicht houden over de week en kan hij wat klusjes afvinken van lijstjes die hij al jaren in zijn hoofd heeft. In de planning staan de activiteiten kleurtjes aangeven. Groen is voor rustmomenten. Die moeten echt bewust worden ingepland, anders raakt hij erg oververmoeid en kan er helemaal niks meer. Zelf voelt hij dat niet aankomen en als hij dan toch doorgaat, hoe fijn dat ook lijkt, want dan is het “af”, dan heeft hij daar erg veel last van naderhand. En dan kan er een paar dagen helemaal niets. Dat willen we niet.

Als we weer een beetje op ree zijn met de keuken komt de zomervakantie in zicht. Dat duurt niet zo lang meer. Er worden  veel dozen uitgepakt. Door mij dan wel te verstaan……Frank loopt heen en weer, van boven naar beneden, dat is erg fijn want mijn scharnieren vinden het verblijf op de zolder al een drama…enfin. De begane grond is  weer leefbaar! Wat heel erg fijn bleek was de nummering op de dozen met de bij behorende lijst met inhoud.

De weken erna komt er steeds wel weer iemand om nog “iets” te doen aan de keuken. Randje kitten, randje voegen etc. Er zijn een paar onderdelen verkeerd geleverd, waardoor nog niet alles kan worden ingericht. Na een een weken kan Frank eindelijk mijn geliefde kruidenrekjes ophangen. Door hem heel netjes geschilderd in de kleur van de keuken. Het is nog niet helemaal kaar, maar dat geeft niet. Dat komt vast na de zomervakantie wel in orde. En het grote voordeel van dit alles, naast een nieuwe keuken ? Alles is straks schoongemaakt en opgeruimd…..

Heerlijk!

@Petra

---

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in!

---